Uzasadnienie
Skarżący – C.X. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że ma na utrzymaniu trzy córki. Z oświadczeń skarżącego wynika, że nie posiada on oszczędności ani żadnego majątku. Skarżący oświadczył, że uzyskuje dochód z tytułu prac dorywczych w wysokości 2.100 zł i jest to jedyny dochód jego rodziny. Koszty utrzymania rodziny skarżący określił na kwotę 1.800 zł.
Z uwagi na fakt, że oświadczenia zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonym na urzędowym formularzu PPF, okazały się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych skarżącego, na podstawie art. 255 w zw. z art. 252 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a."), skarżący został wezwany do: wskazania jakiego rodzaju prace dorywcze skarżący wykonuje, udokumentowania wysokości dochodów uzyskanych przez rodzinę skarżącego od stycznia 2016 r. (dochody z tytułu prac dorywczych, zleceń, stypendia, inne świadczenia), nadesłania wyciągów ze wszystkich rachunków bankowych skarżącego oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe (córek) za ostatnie trzy miesiące (nawet jeśli brak na nich środków, z uwzględnieniem tych rachunków, na których córki skarżącego posiadają/posiadały oszczędności), przedstawienia pełnego zestawienia miesięcznych dochodów i wydatków rodziny (z uwzględnieniem kosztów utrzymania mieszkania, opłat za media, wyżywienia, nauki i innych niezbędnych).
Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone w trybie art. 73 P.p.s.a. w dniu 2 maja 2016 r.
Do dnia dzisiejszego skarżący nie odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego.
Uwzględniając powyższe zważono, co następuje:
W niniejszej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych tj. w zakresie częściowym. Przepis art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., stanowi, że przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże (podkreślenie własne), że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
W związku z powyższym to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że sytuacja finansowa, w której się znajduje uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy.
Wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie, oświadczenia skarżącego zawarte we wniosku okazały się niewystarczające do oceny jego rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, a także sprzeczne z oświadczeniami złożonymi w poprzednim wniosku. W związku z tym, w celu dokonania rzetelnej oceny sytuacji materialnej skarżącego, referendarz sądowy, wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy o stosowne oświadczenia i dokumenty. Z tego obowiązku skarżący nie wywiązał się.
Brak jest zatem przekonywujących podstaw do stwierdzenia, że sytuacja, w której się znajduje wypełnia przesłanki z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., a tym samym uzasadnia przyznanie skarżącemu prawa pomocy.
Jak się podkreśla w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie wystąpienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy wymaga zestawienia wysokości środków, jakimi strona dysponuje z wysokością kosztów, do których poniesienia zobowiązana jest na danym etapie postępowania. Ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie skarżącej. Ocena przytoczonych przez nią okoliczności należy natomiast do Sądu (zob. postanowienia NSA z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt II FZ 781/05, z dnia 14 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 760/04, z dnia 12 lutego 2015 r., II FZ 40/15, z dnia 15 lipca 2015 r., II FZ 571/15).
Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.