Uzasadnienie
Postanowieniem z 4 sierpnia 2011 r. referendarz sądowy przyznał Skarżącemu K. G. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata, którym wyznaczony został A. W.. Tenże na rozprawie w dniu 9 lutego 2012 r. wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego. W piśmie z tej samej daty oświadczył – w kontekście zgłoszonego na rozprawie wniosku o koszty zastępstwa – że nie ustalał i nie otrzymał od Skarżącego jakiegokolwiek wynagrodzenia.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").
Z protokołu rozprawy wynika, że pełnomocnik wniósł o "zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.". Jakkolwiek wniosek o zwrot kosztów postępowania nie jest tożsamy z wnioskiem o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej (por. wyrok NSA z 28 września 2010 r., I FSK 1468/09), to jednak referendarz sądowy uznał, że taki właśnie wniosek zgłosił w istocie pełnomocnik. W piśmie z 9 lutego 2012 r. oświadczył bowiem, że nie ustalał i nie otrzymał od Skarżącego jakiegokolwiek wynagrodzenia. Oświadczenie takie jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że za świadczoną pomoc prawną adwokat nie otrzymał wynagrodzenia, a zatem, iż zachodzi podstawa do poniesienia tych kosztów przez Skarb Państwa. W niniejszej sprawie wynagrodzenie to wynosi 60 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 rozporządzenia.
Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna, gdyż zaskarżoną do Sądu decyzją wymierzono Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 169 zł. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.