Uzasadnienie
Z. P. (Z.) C. Spółka z o.o. z siedzibą w P. (dalej zwana: Skarżącą lub Spółką) złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.
Skarżąca wyjaśniła, że była stroną postępowania sądowego wszczętego przez zwolnioną pracownicę. Skarżąca wypowiedziała pracownicy zatrudnionej na podstawie umowy o pracę, w wymiarze pełnego etatu, na stanowisku referenta do spraw magazynowych umowę o pracę. Umowę tę rozwiązano wskazując jako powód likwidację stanowiska pracy. Pracownica wniosła odwołanie od wypowiedzenia do Sądu Rejonowego Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. wnosząc o uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne.
Wyrokiem z 24 maja 2013 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w K. [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywrócił pracownicę do pracy na dotychczasowych warunkach. Sąd zakwestionował decyzję Skarżącej w kwestii doboru pracownika do zwolnienia, uznając ją za nieprawidłową. Zdaniem Sądu to inny pracownik powinien być zwolniony.
Od wyroku Skarżąca złożyła apelację do Sądu Okręgowego [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K. W toku postępowania apelacyjnego - na wniosek powódki - zawarto ugodę sądową 26 września 2013r (sygn. akt [...] Sąd Okręgowy [...] Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w K.). Na mocy ugody sądowej Skarżąca zobowiązała się do wypłaty zwolnionej pracownicy kwoty 10.000zł netto tytułem odszkodowania. Strony zgodnie oświadczyły, iż przedmiotowa ugoda wyczerpuje roszczenia byłej pracownicy w sprawie i likwiduje spór procesowy.
Skarżąca spytała czy wypłacone odszkodowanie na rzecz byłej pracownicy i poniesione koszty sądowe, stanowią dla niej koszty uzyskania przychodów na podstawie ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2011r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej zwana: u.p.d.o.p.)?
W ocenie Skarżącej ustawodawca nie wyłączył spośród kosztów niestanowiących kosztów podatkowych odszkodowań wypłacanych byłym pracownikom na podstawie wyroku lub ugody sądowej zawartej przed Sądem Pracy. W ocenie Skarżącej pomiędzy wydatkami poniesionymi przez Skarżącą na wypłatę odszkodowania istnieje związek spełniający warunek celowości, a więc dążenia do zabezpieczenia źródła przychodu. Ponadto wypłata odszkodowania jest konsekwencją wcześniejszego zatrudnienia pracownicy. Natomiast wydatki związane z zatrudnieniem to koszty funkcjonowania firmy. Są to zobowiązania związane z prowadzoną przez Skarżącą działalnością. W ocenie Skarżącej poniesienie tego wydatku miało też wpływ na wielkość osiągniętego w roku podatkowym przychodu lub zabezpieczenia źródła przychodu.
Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z 29 stycznia 2014r. uznał stanowisko Skarżącej w zakresie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odszkodowania na rzecz byłej pracownicy za nieprawidłowe, a w zakresie zaliczenia do kosztów podatkowych poniesionych kosztów sądowych za prawidłowe.
Minister Finansów wyjaśnił, że zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.. Zaś kosztami uzyskania przychodów są wyłącznie takie koszty, które spełniają kumulatywnie warunki określone w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p..
Minister Finansów zgodził się ze Skarżącą, że odszkodowanie za niezasadne wypowiedzenie umowy o pracę nie zostało wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., wśród kosztów, które ustawodawca wyłączył z kosztów uzyskania przychodów. Z tego jednak nie wynika, że spełnia ono kryteria wymienione w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.. Decydującym kryterium przy kwalifikacji prawnej danego kosztu, jako kosztu uzyskania przychodów w rozumieniu tego przepisu, pozostaje kryterium celu poniesienia kosztu. Kryterium to wiąże się z zamiarem działania podatnika zdeterminowanym na osiągnięcie przychodów lub zachowanie albo zabezpieczenie ich źródła, tym samym z istnieniem związku przyczynowego, który wyraża się we wpływie (bezpośrednim lub pośrednim) ponoszonego kosztu na powstanie lub zwiększenie osiąganego przychodu lub we wpływie na zachowanie albo zabezpieczenie jego źródła. W tym więc kontekście istotne jest, aby ocena zachowania podatnika, kwalifikującego określony koszt jako koszt podatkowy, dokonywana była również z perspektywy związku tego wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz wiedzy o związkach przyczynowych, to jest: w tym zakresie, że dany wydatek (koszt) może obiektywnie przyczynić się do realizacji pożądanego celu (osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia jego źródła), co jednak oczywiście nie oznacza, że cel ten zostanie osiągnięty.
Analizując wydatek w postaci odszkodowania przez pryzmat wymienionych wyżej przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., zdaniem Ministra Finansów należy uznać, że między wydatkiem - odszkodowaniem - a przychodem związek nie występuje. Minister Finansów wskazał, że nie podziela wniosków wysnutych przez Skarżącą w zakresie związku zapłaty odszkodowania z przychodami Spółki. Podatkowo odszkodowanie nie generuje żadnego przychodu. W realiach niniejszej sprawy, zapłata odszkodowania była koniecznością. Obowiązek poniesienia tego wydatku wynikał bowiem z faktu zawarcia ugody sądowej z pracownicą z którą bezzasadnie rozwiązano umowę o pracę.
Zatem tego rodzaju wydatek nie mógł pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów. Minister Finansów wyjaśnił ponadto, że rozważając związek przyczynowy pomiędzy wydatkiem a zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów, którym jest działalność gospodarcza, należy stwierdzić, że kosztami ponoszonymi w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, są koszty ponoszone w celu utrzymania w sprawności źródła przychodów, jego uchowania i uchronienia tak, aby mogło funkcjonować i dawać przychody w przyszłości. To także koszty ponoszone w celu podtrzymania istnienia źródła przychodów, skutecznej realizacji przedsięwzięć, uczynienia źródła przychodów mocnym i trwałym, odpornym na działanie czynników obniżających jego sprawność. Przy takim rozumieniu kosztów na zabezpieczenie źródła przychodów nie do przyjęcia jest uznanie odszkodowania jako wydatku poniesionego w tym celu.
Z uzasadnienia stanowiska Skarżącej wynika, że odszkodowanie zostało poniesione, przede wszystkim z obawy, aby spór sądowy między Skarżącą a pracownicą nie generował dalszych kosztów oraz aby nie narażał Skarżącej na rozgłos, który mógłby jej zaszkodzić. Ponadto niedopełnienie obowiązku z ugody sądowej mogłoby narazić Skarżącą na dodatkowe koszty egzekucji. Koszty poniesione przez Skarżącą w wyniku ugody są znacznie mniejsze niż te, które mogłyby być zasądzone, gdyby sprawa zakończyła się wyrokiem. Powyższe wskazuje, że odszkodowanie nie miało na celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodu. Celem wypłaty odszkodowania było zwolnienie się z ciążącego na Skarżącej zobowiązania, wynikającego z zawartej ugody. Argument Skarżącej, że poniesione odszkodowanie jest znacznie mniejsze niż przypuszczalne koszty, gdyby spór trwał nadal, również nie spełnia przesłanki wskazanej przez ustawodawcę dla uznania wydatku za koszt podatkowy. Brak więc spełnienia kryterium celu poniesionego wydatku przesądza o tym, że poniesiony wydatek w postaci odszkodowania nie może być zakwalifikowany do kosztów podatkowych.
W ocenie Ministra Finansów Skarżąca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów koszty sądowe. Choć nie mogą być one powiązane z konkretnym przychodem uzyskanym przez Skarżącą - niewątpliwie wiążą się jednak z prowadzoną przez nią działalnością, zostały poniesione dla ochrony jej interesów. Z tych też względów wydatki z tego tytułu mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów - stanowią koszty pośrednie prowadzonej działalności, które są potrącane w dacie ich poniesienia.
Minister Finansów w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 24 marca 2014r. stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej.
Skarżąca nie zgadzając się z wydaną interpretacją złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie będące rezultatem błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że poniesiony przez Skarżącą wydatek na zapłatę odszkodowania wynikającego z ugody sądowej nie miał związku z przychodami ani z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów Skarżącej, a w konsekwencji nie może być uznany za koszt uzyskania przychodu.
Zdaniem Skarżącej wypłacone byłej pracownicy odszkodowanie stanowi koszt podatkowy, gdyż wydatek jest świadczeniem, które pozostaje w ścisłym związku z umową o pracę, jaka łączyła Skarżącą z jej pracownikiem. Ponadto w u.p.d.o.p. odszkodowanie z ugody sądowej nie mieści się w katalogu kar i odszkodowań wyłączającym go z kosztów uzyskania przychodów, zawartym w art. 16 ust. 1 pkt 19 i pkt 22 u.p.d.o.p.. W jej ocenie wypłacone odszkodowanie spełnia warunki wymienione w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.. Odszkodowanie zostało poniesione przez Skarżącą i ma charakter definitywny. Pozostaje w związku z prowadzoną przez Skarżącą działalnością, gdyż osoba uprawniona (pracownik) była zatrudniona przez nią na podstawie umowy o pracę. Odszkodowanie, jak wynika ze stanu faktycznego było w istocie realizacją należności przysługujących pracownicy od Spółki z tytułu rozwiązania umowy o pracę. Wypłata odszkodowania dokonana przez Spółkę winna być zatem traktowana tak jak wypłata z tytułu należności wynikających z umowy o pracę.
Fakt, że Skarżąca dokonywała wypłaty na rzecz byłej pracownicy (tj. po rozwiązaniu umowy o pracę) nie ma znaczenia dla oceny charakteru tej wypłaty i jej związku z należnościami wynikającymi z umowy o pracę. Nie ma także znaczenia fakt, że między Spółką a byłym pracownikiem doszło w trakcie postępowania przed Sądem do ugody i to ugoda była podstawą wypłaty, gdyż ugoda ta w istocie realizowała należności wynikające z umowy o pracę. Wypłata należności wynikających z umowy o pracę winna być traktowana jak wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów, niezależnie od tego czy jest dokonywana na rzecz aktualnego, czy byłego pracownika. Wydatek z tytułu odszkodowania wypłacony na podstawie ugody sądowej nie został też wymieniony w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p. jako wyłączony z kosztu uzyskania przychodów. Za poglądem zaliczenia wydatku poniesionego na mocy ugody sądowej przemawia także fakt, iż skoro ustawodawca nie wyłączył w art. 16 u.p.d.o.p., tego rodzaju odszkodowań, to zrobił to z tego powodu, iż spełniają one przesłankę umożliwiającą zaliczanie ich do kosztów uzyskania.
Zatem - w niniejszej sprawie - wydatek na wypłatę odszkodowania, świadczenia na rzecz byłego pracownika stanowi koszty uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 u.p.d.o.p.. Jednocześnie, zdaniem Skarżącej, z uwagi na szczególny moment potrącalności tego rodzaju wydatku - wynikający z art. 16 ust. 1 pkt 57 u.p.d.o.p. - koszt taki winien zostać ujęty podatkowo w dacie wypłaty.
W ocenie Skarżącej wypłacone byłej pracownicy odszkodowanie na mocy ugody sądowej jest ściśle powiązane z wykonywaną działalnością Skarżącej i ma na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Skarżąca podkreśliła, iż u.p.d.o.p. nie wartościuje celów ponoszenia wydatków, poprzestając jedynie na ich ogólnikowym określeniu (uzyskiwanie przychodów, zachowanie źródła przychodów, zabezpieczenie źródła przychodów). Wystarczy zatem wykazanie związku z którymkolwiek z tych celów, aby przesłanka pozytywna była spełniona. Tym samym, skoro istnieje związek między odszkodowaniem a prowadzoną działalnością, należy dopuścić możliwość zaliczenia odszkodowania w całości do kosztów uzyskania przychodów.
Skarżąca podkreśliła też, że wypłacone nią odszkodowanie na rzecz byłej pracownicy z tytułu rozwiązania z nią umowy o pracę miało związek z uzyskanym przychodem i jako takie winno stanowić koszt uzyskania przychodów. Prawidłowe wywiązanie się przez pracodawcę z umowy o pracę nie może być traktowane jako wydatek nie będący kosztem podatkowym, tylko z tego powodu, że w dacie wypłaty osoba uprawniona nie była już zatrudniona.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem.
Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się nieuzasadniona.
Spór pomiędzy stronami sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy odszkodowanie uiszczone przez Skarżącą może zostać uznane za koszt uzyskania przychodu.
Zdaniem Skarżącej wypłacone odszkodowanie stanowi koszt uzyskania przychodu, bowiem wypłacone zostało w związku z działalnością Spółki jako element zobowiązania z tytułu zatrudnienia pracownicy, nadto zostało wypłacone w celu ochrony Spółki przed dodatkową stratą czasu, koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów procesu oraz ochroną wizerunku Spółki, która nawet gdy popełnia błędy, następnie je naprawia.
W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.. Stosownie do przywołanej już treści art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., za koszty uzyskania przychodu należy zatem, zgodnie z utrwalonymi już poglądami judykatury (por. przykładowo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 2009 r., sygn. akt II FSK 234/08; uchwały NSA z dnia 24 stycznia 2011r., sygn. akt II FPS 6/10 oraz z dnia 12 grudnia 2011r., sygn. akt II FPS 2/11 publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej w skrócie CBOSA) uważać takie wydatki, których poniesienie przez podatnika było spowodowane racjonalnym dążeniem i obiektywną możliwością osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia tego źródła, i które nie zostały wymienione w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p..
Nie każdy zatem wydatek poniesiony przez podatnika, nawet będący kosztem w sensie bilansowym i jednocześnie nie wymieniony w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p., będzie kosztem uzyskania przychodu (por. A. Gomułowicz (w:) A. Gomułowicz, J. Małecki - Podatki a prawo podatkowe, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2002, s. 126; B. Dauter (w:) pracy zbiorowej – Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, Wyd. Unimex 2003, s. 259). Użycie w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. zwrotu "w celu" oznacza, że nie zawsze wydatek przynieść musi skutek w postaci osiągnięcia przychodu, zachowania lub zabezpieczenia jego źródła. Podatnik podatku dochodowego od osób prawnych ma możliwość odliczenia od przychodów wszelkich wydatków pod warunkiem jednak, iż będą one związane z opodatkowaną działalnością oraz nie zostały wskazane w katalogu wydatków nie stanowiących tego rodzaju kosztów w art. 16 ust.1 ustawy.
Zatem przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanymi w art. 16 ust. 1 ustawy - wymaga indywidualnej oceny pod kątem bezpośredniego lub pośredniego związku z przychodem i racjonalnością działania dla osiągnięcia tego przychodu. Sytuacje, w których ów związek przyczynowy nie jest jednoznaczny, należy rozwiązywać według zasad racjonalnego rozumowania, odrębnie w odniesieniu do każdego przypadku. Za koszty uzyskania przychodów uznaje się bowiem wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jeżeli są one racjonalnie uzasadnione, a każdy wydatek powinien być oceniany z tego punktu widzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 listopada 2004 r., FSK 671/04, publik. CBOSA).
Zauważyć trzeba, że z art. 16 ust. 1 pkt 19 u.p.d.o.p. wynika, iż "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (...) kar, opłat i odszkodowań oraz odsetek od tych zobowiązań z tytułu:
- a) nieprzestrzegania przepisów w zakresie ochrony środowiska,
- b) niewykonania nakazów właściwych organów nadzoru i kontroli dotyczących uchybień w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny pracy". Zaś z art. 16 ust. 1 pkt 22 u.p.d.o.p. wynika, iż "nie uważa się za koszty uzyskania przychodów (...) kar umownych i odszkodowań z tytułu wad dostarczonych towarów, wykonanych robót i usług oraz zwłoki w dostarczeniu towaru wolnego od wad albo zwłoki w usunięciu wad towarów albo wykonanych robót i usług."
Z uregulowania tego wynika zatem, że kary umowne i odszkodowania wypłacane z tytułów innych niż określone w art. 16 ust. 1 pkt 19 i 22 u.p.d.o.p. – co do zasady, jeżeli tylko miałyby związek z przychodem lub miałyby na celu zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów – będą stanowić koszt uzyskania przychodów.
Przedstawiając stan faktyczny Skarżąca wskazała, że wypłaciła odszkodowanie na mocy ugody sądowej zawartej w toku postępowania sądowego (apelacyjnego). Przy tym z opisu stanu faktycznego wynika, że postępowanie sądowe było skutkiem wypowiedzenia umowy o pracę pracownicy w związku z likwidacją stanowiska pracy. W wyniku wniesienia odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę przez zwolnioną pracownicę, została ona mocą wyroku Sądu Rejonowego przywrócona do pracy. Sąd bowiem uznał za nieprawidłowy dobór pracownika do zwolnienia poczyniony przez poprzednika prawnego Skarżącej tj. Z. z o. o. w K. Skarżąca wniosła apelację od wskazanego wyroku i w toku postępowania apelacyjnego – na wniosek powódki – zawarto ugodę, mocą której wypłacono pracownicy odszkodowanie.
Uwzględniając przedstawiony powyżej stan faktyczny podzielić należy wyrażone zarówno we wniosku o udzielenie interpretacji jak i w interpretacji stanowisko, zgodnie z którym odszkodowanie wypłacone przez Skarżącą nie odpowiada normatywnemu stanowi faktycznemu zawartemu w art. 16 ust. 1 pkt 19 i 22 u.p.d.o.p..
Wobec powyższego rozważyć należało, czy poniesiony przez Skarżącą wydatek w postaci odszkodowania miał bezpośredni lub pośredni związek z przychodem jak również ocenić należało racjonalność działania Skarżącej, polegającego na wypłacie powyższego odszkodowania dla osiągnięcia przychodu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 maja 2012 r., II FSK 2330/10).
W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe kryteria nie można uznać wypłaconego przez Skarżącą odszkodowania za koszt uzyskania przychodu. Wypłatę odszkodowania w rozpoznawanej sprawie wiązać należy bowiem z faktem nieuzasadnionego rozwiązania umowy o pracę oraz – jak wskazała Skarżąca – ochroną jej przed dodatkową stratą czas, koniecznością ponoszenia dodatkowych kosztów procesu oraz ochroną wizerunku Spółki, która nawet gdy popełnia błędy, następnie je naprawia.
Uwzględniając powyższe, nie sposób przyjąć, by działanie Spółki mogło zostać uznane za mające na celu uzyskanie przychodu. Świadczy jedynie o podjęciu decyzji, która ma zniwelować niekorzystne skutki dokonania niezgodnego z prawem wypowiedzenia umowy o pracę.
W ocenie Sądu z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego nie wynika również, by zapłata odszkodowania stanowiła wydatek poniesiony w celu zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Jak słusznie wskazał organ, w realiach niniejszej sprawy, zapłata odszkodowania była koniecznością. Obowiązek poniesienia tego wydatku wynikał bowiem z faktu zawarcia ugody sądowej z pracownicą z którą bezzasadnie rozwiązano umowę o pracę. Zatem tego rodzaju wydatek nie mógł pozostawać w jakimkolwiek związku z przesłankami działania, które można by uznać za ukierunkowane na osiągnięcie przychodów.
W rozpoznawanej sprawie, ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, nie można racjonalne powiązać wydatków poniesionych na wypłatę odszkodowania z zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów. Rację ma bowiem Minister wskazując, że celem wypłaty odszkodowania, było zwolnienie się Spółki z ciążącego na niej zobowiązania, wynikającego z zawartej ugody. Nawet w przypadku, gdyby wypłata odszkodowania miała na celu zapobieżenie wystąpieniu straty związanej z dalszym długotrwałym procesem, bądź z uwagi na konieczność obniżenia kosztów działalności Spółki poprzez likwidację stanowiska pracy, w ocenie Sądu. nie zachodzi związek powyższego wydatku (odszkodowania) z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów i dlatego wypłacone z tego tytułu należności nie stanowią kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.. Kluczowe znaczenie ma cel, któremu służy poczyniony wydatek.
W orzecznictwie wskazuje się, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło dalej istniało. Natomiast za koszty poniesione dla zabezpieczenia źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów tak, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt III SA/Wa 1625/13). To ocena celowości wydatku pozwala na rozstrzygnięcie, czy w momencie jego ponoszenia istniał uchwytny związek między możliwym do osiągnięcia przyszłym przychodem lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem źródła przychodów..
Tym samym, w ocenie Sądu, nie można racjonalne powiązać wydatków poniesionych na wypłatę odszkodowania z tytułu niezasadnego rozwiązania umowy o pracę ani z możliwym do osiągnięcia przychodem, ani z zachowaniem lub zabezpieczeniem przychodów Skarżącej. Nawet w przypadku, gdyby wypłata odszkodowania miała na celu zapobieżenie wystąpieniu straty związanej z ewentualnym przedłużaniem się procesu lub naprawieniem popełnionego błędu nie zachodzi związek powyższego wydatku z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Taka sytuacja nie wiąże się z zabezpieczeniem źródła przychodu skarżącej, tj. źródeł tworzonych przez jej działalność gospodarczą, zatem wypłata ww. "odszkodowania" nie stanowi kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.. Tym bardziej, że jak wskazuje się w orzecznictwie treść art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. nie obejmuje swą dyspozycją działań o charakterze negatywnym, tj. zmierzających do ograniczenia straty, lecz wyłącznie działania o charakterze pozytywnym zmierzające do uzyskania przychodu ewentualnie do zachowania lub zabezpieczenia jego źródeł (por. wyroki NSA: z dnia 4 grudnia 2014 r., II FSK 2704/12; z dnia 20 lipca 2011 r., II FSK 460/10, z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II FSK 2965/12, CBOSA).
Tym samym działanie polegające na wypłacie odszkodowania w celu uniknięcia przedłużającego się procesu lub naprawy błędnych decyzji, ani też uzyskania oszczędności w Spółce, w stanie faktycznym sprawy, nie spełnia przesłanki ani działania w celu osiągnięcia przychodu ani w celu zabezpieczenia lub zachowania jego źródeł, określonej w art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p..
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.