Uzasadnienie
1) Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo częściowym (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, (art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, o który wnioskuje strona następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona.
2) S. R., dalej jako strona, wnioskiem z 25/5/2017 r i zawartym na formularzu PPF (data 19/7/2017 r) zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Strona powołała się na złą sytuację materialną, ponieważ utrzymuje się z pomocy najbliższych i zasiłków – w sumie 1461 zł na cztery osoby miesięcznie. Powołał się na problemy kardiologiczne, hospitalizację. Nie ma oszczędności, czy przedmiotów wartościowych, za wyjątkiem domu, z którego prowadzona jest egzekucja Przekazał, w wykonaniu wezwania referendarza sądowego, deklaracje podatkowe i inne niezbędne – wg niego – materiały.
3) Jedyny wymagany na obecnym etapie koszt sądowy to wpis od środka zaskarżenia w kwocie 100 zł. od sprawy dotyczącej postępowania egzekucyjnego. Do tego zakresu prawa pomocy, tj kosztów wymagalnych, referendarz sądowy ograniczyłby rozstrzygnięcie i uzasadnienie postanowienia, gdyby nie to, że z akt administracyjnych postępowania egzekucyjnego wynika, ze nikłe są szanse szybkiej zmiany sytuacji życiowej Skarżącego.
Referendarz sądowy daje wiarę twierdzeniom Skarżącej o zlej kondycji życiowej, potrzebie pomocy i skromnym trybie życia, który prowadzi, jak też realizuje postulat zapewnienia stronie, przy ocenie wniosku o prawo pomocy, stanu dysponowania dochodem adekwatnym do usprawiedliwionych potrzeb, tj. o wysokości przynajmniej minimum socjalnego.
Minimum socjalne to wskaźnik społeczny mierzący koszty utrzymania gospodarstw domowych. Zakres i poziom zaspokajanych potrzeb według tego modelu winny zapewniać takie warunki życiowe, by na każdym z etapów rozwoju człowieka umożliwić reprodukcję jego sił życiowych, posiadanie i wychowanie potomstwa oraz utrzymanie więzi społecznych. Minimum egzystencji (inaczej także minimum biologiczne) jest wskaźnikiem, który określa poziom zaspokojenia potrzeb konsumpcyjnych (w postaci przeliczenia na kwotę) konieczny do przetrwania biologicznego – przeżycia (zob. https://www.ipiss.com.pl/?zaklady=minimum-egzystencji-2). Z informacji nadesłanych przez stronę wynika, że osiągany przez nią dochód (miesięczny) w gospodarstwie domowym nie przekracza minimum socjalnego w wysokości niespełna 900 zł na osobę.
Również kwota wydatków Strony Skarżącej, niezbędnych do zachowania godziwej egzystencji, zważywszy na toczące się postępowanie oraz zadłużenie, przekracza tą wartość. W tym zakresie referendarz sądowy dał wiarę twierdzeniom Skarżącej, złożonym pod rygorem odpowiedzialności karnej, odnośnie sytuacji materialnej.
Bez znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia wniosku Skarżącego jest to, że w innych sprawach Sądy udzielają mu prawa pomocy.
- 4) Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji..