Uzasadnienie
I. Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r poz. 270) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.) i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym, o który wnioskujący ubiega się, obejmuje zwolnienie od opłat sądowych, czyli wpisu i opłaty kancelaryjnej oraz zwrot wydatków i ustanowienie pełnomocnika z urzędu (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, jeśli strona wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt u.p.p.s.a.). Jeżeli skarżący zamierza skorzystać z instytucji prawa pomocy powinien uprawdopodobnić okoliczności, od zaistnienia których zależy możliwość skorzystania przez Sąd z tej instytucji, natomiast Sąd jest zobowiązany do analizy przedstawionych materiałów, także z uwzględnieniem zasad logicznego myślenia, a przede wszystkim - doświadczenia życiowego.
II. S. K., dalej jako strona lub skarżący, wnioskiem z 6 grudnia 2013 r. i następnie – w wykonaniu wezwania referendarza sądowego - na urzędowym formularzu PPF z 4 marca 2014 r, zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. W uzasadnieniu strona poinformowała o tym, że: nie ma pracy; - w następstwie wypadku samochodowego przebywa na dwunastomiesięcznej rehabilitacji; - ma na utrzymaniu dwójkę dzieci w wieku [...] i [...] lat; - utrzymuje się z prac dorywczych za które otrzymuje ok. 1000 - 1200 zł miesięcznie; - w trakcie innych sporów sądowych przyznaje mu się prawo pomocy; - nie posiada żadnego majątku.
Nadto skarżący przedłożył: - postanowienia sądów powszechnych i administracyjnych o przyznaniu prawa pomocy; - skierowanie na leczenie uzdrowiskowe; - fakturę VAT za opłaty sanatoryjne; - zaświadczenie lekarskie; - orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] marca 2012 r.; - skierowanie do szpitala dla T.K..
III. Ze złożonego przez stronę skarżącą oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dokumentów załączonych do akt sprawy oraz nadesłanych w odpowiedzi na zarządzenie referendarza wynika, że prowadzi ona gospodarstwo domowe wraz z nieletnimi osobami, za które ponosi odpowiedzialność, a źródłem jej dochodu są nieregularne (sporadyczne) świadczenia (w zróżnicowanej, acz niezmiennie niewielkiej wysokości) z tytułu okazjonalnie wykonywanej pracy. Deklarowany dochód z tego tytułu (1000-1200 zł miesięcznie), po odjęciu wydatków na podtrzymanie egzystencji trzech osób, nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania w jakiejkolwiek wysokości, co wyczerpuje przesłanki przyznania prawa pomocy z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Nie bez znaczenia dla sposobu rozpoznania wniosku jest fakt, że strona skarżąca nie ma pełnej zdolności do pracy, co wynika nie tylko z subiektywnych przekonań strony, ale też z zaświadczeń organów administracji i lekarzy orzeczników. Niskie, zadeklarowane dochody strony umożliwiają pokrywanie, co najwyżej, niezbędnych wydatków jej rodziny. Referendarz sądowy zauważa też, że wobec matki skarżącego, T.K., toczą się liczne postępowania egzekucyjne, zarówno sądowe, jak i sądowoadministracyne, co wynika z informacji zawartych CBOIS, jak też z przedłożonych dokumentów. Fakt ten ma wpływ na sytuację majątkową i rodzinną wnioskodawcy, która podlega ocenie w toku rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Referendarz sądowy daje wiarę stronie, że rodzina skarżącego nie posiada żadnego majątku, który mogłaby spieniężyć na potrzeby pokrycia kosztów udziału w postępowaniu sądowym. W szczególności posiadana nieruchomość, jak wynika ze złożonych dokumentów w różnych sprawach ze skargi strony, pozostaje we współwłasności z rodzeństwem, zatem wszelkie rozporządzenie tym majątkiem wymaga zgody współwłaścicieli. Referendarz sądowy wskazuje, że za potrzebą pomocy stronie przemawia jej sytuacja rodzinna. W szczególności, jak wskazano postanowieniu z 15 października 2012 r. I SA/Wr 462/12, wszyscy członkowie rodziny mają orzeczenie o niepełnosprawności, bądź dysponują skierowaniami na leczenie szpitalne. Zdolność reprezentacji skarżącego przed sądem zostanie zmniejszona wskutek podjęcia przez jego pełnomocnika leczenia, co było sygnalizowane kilkukrotnie w składanych oświadczeniach.
IV. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 243 § 1, art. 245 i art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało stwierdzić, jak w sentencji postanowienia.