Uzasadnienie
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz 718) – zwanej dalej u.p.p.s.a, stronie może być przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym albo zwolnienie od kosztów sądowych lub ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 u.p.p.s.a.). Przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym – tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych - następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a.). Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje natomiast zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego i następuje wtedy, kiedy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 245 § 2 u.p.p.s.a.). Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne.
Zasadą przyjętą przez ustawodawcę w postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest odpłatność za wnoszone do sądów środki prawne. Okoliczności uzasadniające potrzebę przyznania stronie prawa pomocy powinna wykazać – strona. Skarżąca, złożyła formularz PPF, w którym zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, że:
- - utrzymuje się z zasiłku z OPS;
- - mieszka w domu o pow 120 m.kw.;
- - nie ma majątku ani oszczędności;
- - utrzymuje się, dzięki zaradności, z uwzględnieniem darów natury
Należało stwierdzić, co następuje:
Jedynym wymagalnym kosztem sądowym jest wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł, liczony od wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 28 zł. Zarazem sytuacja życiowa i majątkowa Skarżącej była już badana w postępowaniu w nieodległej perspektywie czasowej i nie zmieniła się od tego czasu. Dlatego, nawet z punktu widzenia interesów Skarbu Państwa, decyzja o zwolnieniu strony od potencjalnych (możliwych "przyszłych") kosztów nie jest wyrazem nadużycia uprawnień przez urzędnika sądowego. W dalszym ciągu, jak wynika z części historycznej, dochód Skarżącej, uzyskiwany dzięki pomocy OPS, nie umożliwia jej osiągnięcie standardów wyznaczanych przez minimum socjalne. Dlatego brak jest podstaw, że z zasobów tych Skarżąca jest w stanie wygospodarować środki tak na poczet kosztów sądowych (z tytułu opłaty kancelaryjnej, czy – ewentualnie – wpisu od skargi kasacyjnej), ale także na wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika.
Zarazem Skarżąca ma prawo do weryfikacji zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia, niezależnie od wartości przedmiotu sporu i sytuacji majątkowej – również w sytuacji, kiedy występuje przymus adwokacki.
Referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.