Uzasadnienie
Skarżący – W. K. i E. K., złożyli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2013 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r.
Pismem z 25 lipca 2013 r. Skarżący wnieśli natomiast o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazali, że kwota samej zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych wynosi 9.353 zł, tymczasem jedyne dochody uzyskiwane przez Skarżącego to wynagrodzenie ze stosunku pracy (1.490 zł brutto) oraz renta z ubezpieczenia społecznego (ok. 555 zł netto). Skarżąca uzyskuje wyłącznie świadczenia z ubezpieczenia społecznego (na zbliżonym poziomie).
Skarżący podnieśli, że uzyskiwane przez nich dochody z trudem wystarczają na pokrycie kosztów związanych z utrzymaniem, obejmujących w szczególności koszty opału oraz koszty leków. W ich ocenie, zajęcie choćby części świadczeń z ubezpieczenia społecznego w celu wykonania zaskarżonej decyzji, będzie stanowić zagrożenie dla podstaw ich egzystencji albo wręcz zagrożenie dla ich zdrowia, jako że będzie oznaczać uszczuplenie dochodów niezbędnych do pokrycia kosztów umożliwiających zaspokojenie ich podstawowych potrzeb (wyżywienia, ogrzewania, leków). Przystąpienie do egzekucji decyzji będzie zatem groziło wyrządzeniem Skarżącym znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.
Ponadto Skarżący wskazali, że z porównania kwoty zaległości wynikającej z decyzji z ich dochodami wynika, iż ściągnięcie podatku w kwocie określonej w zaskarżonej decyzji jest całkowicie nierealne. Z tego względu zachodzi realne ryzyko, że organ egzekucyjny w celu wykonania decyzji przystąpi do egzekucji z będącej własnością Skarżącego i jego małżonki nieruchomości tj. domu, w którym mieszkają oraz działki o powierzchni 0,27 ha, jako że stanowi ona jedyny składnik majątku przedstawiający istotną wartość, co również grozi niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Powyższe, zdaniem Skarżących, uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn.
zm.) – dalej: "p.p.s.a.". Wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadnione również ze względu na realne prawdopodobieństwo uchylenia decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, z uwagi na podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa przez organ podatkowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą.
W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia.
Twierdzenia Skarżących przedstawione na poparcie wniosku są zbyt ogólnikowe. Skarżący nie załączyli do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby ich sytuację majątkową oraz ponoszone przez nich wydatki. Przedłożenie jedynie umowy o pracę Skarżącego oraz przekazu pocztowego dokumentującego wysokość tylko jego świadczenia rentowego jest niewystarczające. W oparciu o te dokumenty Sąd nie ma możliwości zweryfikowania twierdzeń Skarżących, że wykonanie zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji wywoła opisane przez nich skutki. Tym samym Skarżący nie przedstawili okoliczności, które pozwalałyby Sądowi na dokonanie oceny wystąpienia wskazanych we wniosku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
W świetle powyższego Sąd uznał, że Skarżący nie wykazali we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania tej decyzji. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków należało zestawić z posiadanymi środkami pieniężnymi czy środkami materialnymi, odwołać się do konkretnych danych, konkretnych dokumentów – w oparciu o które Sąd mógł stwierdzić istnienie ww. przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie ocenia prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepublikowane). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie może brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżących o wadliwości zaskarżonej decyzji.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.