Uzasadnienie
M.K. (Skarżący w niniejszej sprawie) zwrócił się do Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] z wnioskami o stwierdzenie nadpłaty za miesiące: listopad, grudzień 2006r. oraz luty 2007r. w kwocie równej pobranym przez płatnika - Sąd Okręgowy w W. – zaliczkom na podatek dochodowy od osób fizycznych od wynagrodzenia wypłaconego Skarżącemu za wykonanie czynności biegłego sądowego; wniósł także o należne odsetki.
Uzasadniając przedmiotowe wnioski Skarżący wskazał, iż czynności biegłego wykonuje w ramach zlecenia Sądu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą - zatrudniająca cztery osoby. Sądy nie powinny zatem traktować jego czynności wykonywanych w charakterze biegłego jako działalności wykonywanej osobiście, a tym samym nie powinny pobierać zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Dochody z tego tytułu zalicza się bowiem do przychodów z działalności gospodarczej rozliczanych przez podatnika według deklaracji PIT-5. Skarżący podkreślił również, że będąc biegłym sądowym prowadzącym działalność gospodarczą, to on - podatnik, a nie płatnik zobowiązany jest do określenia zobowiązania w podatku dochodowym.
Naczelnik Urzędu Skarbowego [...] trzema decyzjami z [...] kwietnia 2007r. i z dnia [...] maja 2007r. odmówił Skarżącemu stwierdzenia nadpłaty z tytułu pobranych przez płatnika podatku dochodowego od osób fizycznych zaliczek oraz z tytułu odsetek za wskazane okresy. Organ pierwszej instancji wskazał, że należności wypłacane biegłym sądowym za zlecone im czynności stanowią przychody, o których mowa w art. 13 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r., Nr 14 poz. 176 ze zm., dalej "u.p.d.f."), a konsekwencją takiej kwalifikacji przychodów jest obowiązek płatnika obliczania i poboru zaliczek na podatek dochodowy. Od tego rodzaju przychodu Sądy - jako płatnicy, miały obowiązek pobierać zaliczkę na podatek dochodowy, zgodnie z art. 41 ust. 1 u.p.d.f., czyli w wysokości 19%, należności pomniejszonej o koszty uzyskania przychodów w wysokości określonej w art. 22 ust. 9 tejże ustawy. W ocenie organu pierwszej instancji w przedmiotowych sprawach nie wystąpiła nadpłata.
W odwołaniach od decyzji organu pierwszej instancji Skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie u.p.d.f., w związku z nałożeniem na podatnika - biegłego sądowego - osobę fizyczną wykonującą pozarolniczą działalność gospodarczą - podwójnego obowiązku podatkowego w miesiącu listopadzie, grudniu 2006r. i lutym 2007r. Zaskarżonym decyzjom Skarżący zarzucił błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie:
art. 5a pkt 6 u.p.d.f.;
art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f. oraz art. 15 ust. 1-3 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004r. Nr 54 poz. 535 ze zm., dalej "ustawa o VAT");
art. 72 § 1 pkt 2 w zw. z art. 73 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 1997r. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa");
art. 78 § 3 w zw. z art. 78 § 1, art. 78 § 4 oraz w zw. z art. 52 § 1 łącznie z art. 51 Ordynacji podatkowej;
art. 210 § 1 i § 4 Ordynacji podatkowej.
W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz wszczęcie ponownego postępowania w sprawie ustalenia nadpłaty i odsetek, ewentualnie o stwierdzenie nieważności decyzji organu pierwszej instancji.
W ocenie Skarżącego, jeżeli biegły zatrudnia cztery osoby na podstawie umowy o pracę, to wykonuje zlecone przez Sąd czynności w formie pozarolniczej działalności gospodarczej i jako podatnik zobowiązany jest wystawiać faktury VAT (art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.f.). Skarżący stwierdził ponadto, że wykonuje "wolny zawód" wymieniony w kodeksie spółek handlowych (art. 87 i art.
88) od 1 stycznia 2001r. - "doradcy podatkowego", w tym wykonuje czynności "biegłego sądowego". Wskazał, że czynności biegłego wykonuje przy pomocy i współpracy czterech osób, wystawiając faktury składane do Sądu jako wnioski o przyznanie wynagrodzenia, które określone jest w ostatecznych postanowieniach Sądu przyznających mu wynagrodzenie.
Dyrektor Izby Skarbowej w W. trzema decyzjami z [...] sierpnia 2007r. utrzymał w mocy decyzje organu pierwszej instancji. Podkreślił, że należności wypłacone Skarżącemu z tytułu pełnienia funkcji biegłego sądowego stanowią przychód, o którym mowa w art. 13 pkt 6 u.p.d.f. Wynagrodzenie wypłacone (biegłemu sądowemu) przez Sąd jest przychodem z działalności wykonywanej osobiście, co zostało potwierdzone przez zlecającego. Sądy wypłacając wynagrodzenie Skarżącemu, zgodnie z wystawionymi przez niego fakturami VAT, pobrały zaliczki na podatek dochodowy w wysokości 19% należności, pomniejszając uzyskany przychód o koszty uzyskania przychodów w wysokości 20% (art. 22 ust. 9 u.p.d.f.). Taki sposób postępowania w zakresie poboru zaliczek jest obowiązkiem Sądów jako płatników. Z tego obowiązku nie zwalnia płatnika nawet oświadczenie złożone przez biegłego sądowego, iż wykonywane czynności wchodzą w zakres prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż przepis art. 41 ust. 2 u.p.d.f., nie dotyczy przychodów otrzymywanych przez biegłych sądowych, wymienionych w art. 13 pkt 6 u.p.d.f.
Organ odwoławczy podniósł także, że w myśl obowiązujących przepisów prawa podatkowego nie ma przeszkód, aby osoby prowadzące działalność gospodarczą i zatrudniające pracowników wykonywały równocześnie na zlecenie sądów i innych organów czynności określone w art. 13 pkt 6 u.p.d.o.f do wykonywania, których uzyskały indywidualne uprawnienia. Jednakże musi to być zgodne z regułami kwalifikowania przychodów do odpowiednich jego źródeł.
Organ odwoławczy za bezzasadny uznał również zarzut niezmniejszenia podstawy opodatkowania i podatku o składki wynikające z ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i składki zdrowotne. Zaznaczył, że podstawa obliczenia zaliczek na podatek dochodowy pomniejszana jest wyłącznie o składki pobierane i odprowadzane przez płatnika. W przypadku Skarżącego potrącenie składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne nie następowało przez Sąd, a to oznaczało niemożność ich uwzględnienia w ramach dyspozycji art. 41 ust. 1 u.p.d.f.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o stwierdzenie nadpłaty w wysokościach: 569 zł za okres od 1 listopada do 30 2006r., 1339 zł za okres od 1 do 30 grudnia 2006r., 664 zł od 1 lutego do 28 lutego 2007r. wraz z należnym oprocentowaniem albo o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu pierwszej instancji i wznowienie postępowania, ewentualnie o stwierdzenie, że zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organów pierwszej instancji wydano z naruszeniem prawa, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości na podstawie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonym decyzjom zarzucił naruszenie:
- - art. 5a pkt 6 u.p.d.f.;
- - art. 22 w związku z art. 65 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP;
- - art. 2, art. 4 i art. 6 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2004r. Nr 173, poz. 1807 ze zm.), poprzez przyjęcie ze działalność zawodowa wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły jest działalnością wykonywaną osobiście w przypadku doradcy podatkowego pełniącego funkcję biegłego sądowego oraz przyjęcie, że treść art. 13 pkt 6 u.p.d.f. w przypadku biegłego sądowego będącego przedsiębiorca nie zezwala na podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej,
- - art. 27, art. 28 i art. 31 ustawy z 5 lipca 1996r. o doradztwie podatkowym (Dz. U. z 1996r. Nr 102, poz. 475 ze zm.), poprzez przyjęcie, że doradca podatkowy wykonujący ten zawód jako przedsiębiorca i nie zatrudniony u innego doradcy podatkowego oraz w samorządzie doradców podatkowych i w charakterze pracownika naukowo -dydaktycznego może prowadzić działalność wykonywaną osobiście, w tym na podstawie zleceń opodatkowanych na podstawie art. 13 pkt 6 u.p.d.f.
- - błędne przyjęcie, że składki na ubezpieczenie społeczne zapłacone w okresie podatkowym na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe oraz wypadkowe zmniejszające podstawę obliczenia podatku za sierpień, wrzesień i październik 2006r. według art. 26 ust. 1 u.p.d.f. nie zmniejszają podatku dochodowego zgodnie z zasadami art. 27b u.p.d.f. w związku z art. 22 ust. 10 u.p.d.f. W ten sposób nastąpiła błędna wykładnia i niezastosowanie art. 26 oraz art. 27b u.p.d.f., w związku z art. 72 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej;
- - art. 10 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 14 ust. 1 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że pozarolnicza działalność gospodarcza obejmująca działalność biegłego sądowego wykonywana przez niego przy zatrudnieniu na stałe czterech osób, nie jest pozarolniczą działalnością gospodarczą;
- - art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że działalność biegłego sądowego (przedsiębiorcy) wykonywana przez niego w sposób zorganizowany i ciągły (powtarzalny i stały) nawet przy zatrudnieniu czterech osób na stałe jest źródłem przychodu z działalności wykonywanej osobiście (samodzielnie) przez biegłego;
- - art. 41 w związku z art. 42 u.p.d.f., poprzez uznanie, że płatnik (sąd powszechny) prawidłowo pobierał zaliczki na podatek dochodowy od przychodów biegłego wykonującego pozarolniczą działalność gospodarczą oraz nie pobierał podatku w wysokości większej od należnej;
- - art. 44 u.p.d.f., poprzez odmowę akceptacji dla zasady samoobliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych przez biegłego sądowego prowadzącego pozarolniczą działalność gospodarczą;
- - art. 26 ust. 1 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że podstawa obliczenia podatku za dany miesiąc nie jest ustalana po odliczeniu kwot składek na ubezpieczenie społeczne podatnika i osób przez niego zatrudnionych;
- - art. 27b u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że podatek dochodowy za dany miesiąc nie podlega obniżeniu o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne podatnika i osób przez niego zatrudnionych;
- - art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT przewidującego, że przychody biegłego sądowego nie są wykonywaną samodzielnie działalnością gospodarczą, mimo treści oświadczeń podatnika w fakturze VAT dotyczącej nadpłaty;
- - art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej, poprzez przyjęcie, że działalność zarobkowa biegłego sądowego nie jest działalnością gospodarczą nawet, gdy inne ustawy nie zaliczają tej działalnością do działalności gospodarczej,
- - art. 22 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 10 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że przychody biegłego sądowego (przedsiębiorcy) podlegają zmniejszeniu tylko o ryczałtowe koszty uzyskania przychodu według art. 22 ust. 9 pkt 4 u.p.d.f.;
- - art. 9 ust. 3 u.p.d.f., poprzez przyjęcie, że z działalności wykonywanej osobiście według art. 13 pkt 6 u.p.d.f. podatnik nie może wykazywać straty, także z tego źródła działalności za okresy ubiegłe i odliczać jej w okresie bieżącym.
Jednocześnie Skarżący zarzucił naruszenie: art. 72 § 1 pkt 2, art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, art. 14 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 i pkt 3, art. 5a pkt 6, art. 26, art. 27b i art. 54 u.p.d.f., oraz art. 15 ust. 3 pkt 3 i art. 106 ustawy o VAT z 2004r. Wniósł o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z treści dokumentu - Zarządzenie o przyznaniu należności (dalej "Zarządzenie"), który nie został rozpoznany przez organy obu instancji.
Skarżący podtrzymał stanowisko prezentowane w postępowaniu podatkowym. Wskazał, że w sprawie nastąpiło wadliwe ustalenie stanu faktycznego w przedmiocie zaliczenia czynności biegłego do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście. Odwołał się do wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie w sprawach o sygn. akt III SA/Wa 4187/06 i III SA/Wa 4304/06, wydanych w tym samym przedmiocie.
W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonych decyzjach.
W pismach procesowym z 20 marca 2008r. Skarżący, w oparciu o art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze z.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") cofnął "szereg zarzutów zawartych w skargach" w zakresie: art. 5a pkt 6 u.p.d.f., to jest zarzutu odmowy przyjęcia, że działalność biegłego sądowego jest pozarolniczą działalnością gospodarczą; art. 22 w związku z art. 65 ust. 1 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 2, art. 4 i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej; art. 13 pkt 6 u.p.d.f; art. 27, art. 28 i art. 31 ustawy o doradztwie podatkowym; art. 153 p.p.s.a.; art. 26 ust. 1 u.p.d.f; art. 27b w związku z art. 22 ust. 10 u.p.d.f.; art. 10 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 14 ust. 1 u.p.d.f.; art. 10 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f.; art. 41 w związku z art. 42 u.p.d.f.; art. 44 u.p.d.f.; art. 15 ust. 1-3 ustawy o VAT; art. 3 pkt 9 Ordynacji podatkowej; art. 22 ust. 1 w związku z art. 22 ust. 10 oraz w związku z art. 22 ust. 9 pkt 4 u.p.d.f.; art. 9 ust. 3 w związku z art. 13 pkt 6 u.p.d.f.; art. 72 § 1 pkt 2 i art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie powtórnego pobrania przez płatnika podatku w sytuacji wcześniejszego samoobliczenia i jego zapłaty przez podatnika; art. 72 § 1 pkt 2 i art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej w zakresie pobrania przez płatnika podatku w wysokości większej od należnej; art. 14 ust. 1 u.p.d.f. w związku z art. 15 ust. 3 pkt 3 i art. 106 ustawy o podatku VAT przez przyjęcie, że przychodem z działalności gospodarczej, w tym z przychodów za wykonanie czynności biegłego będącego osobą wykonującą wolny zawód, nie jest kwota należna z tytułu działalności gospodarczej, pomniejszona o należny podatek od towarów i usług; art. 13 pkt 6 w związku z art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.d.f. oraz art. 153 p.p.s.a. w zakresie oceny prawnej dokonanej w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 1 czerwca 2007r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 4304/06 oraz z 5 czerwca 2007r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 4187/06.
Skarżący zarzucił jednakże naruszenie art. 187, art. 189, art. 191, art. 192 i art. 194 Ordynacji podatkowej, brak należytego rozpoznania stanu faktycznego poprzez odmowę zebrania całego materiału dowodowego w postaci zarządzeń sądowych na podstawie, których dokonywano wypłaty wynagrodzenia biegłego. Według Skarżącego z dokumentów tych wynika, iż Sądy pobierały w istocie nieistniejący już od 1 stycznia 1992r. podatek od wynagrodzeń. Odmowa stwierdzenia nadpłaty w tej sytuacji stanowi naruszenie art. 72 § 1 pkt 2 i 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.
Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 26 marca 2008r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a., połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Wa 1870/07, III SA/Wa 1871/07 oraz III SA/Wa 1872/07 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod numerem o sygn. akt III SA/Wa 1870/07.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skargi są bezzasadne, gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa.
Rację mają organy podatkowe twierdząc, iż wynagrodzenie Skarżącego, jakie otrzymuje on za wykonywanie czynności biegłego sądowego jest jego przychodem z tytułu działalności wykonywanej osobiście. Ustawodawca rozróżnił bowiem w przepisach u.p.d.o.f. źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście oraz z pozarolniczej działalności gospodarczej, wskazując je w art. 10 ust. 1 pkt 2 i 3 wymienionej uprzednio ustawy. Podział, o którym mowa, ma – jeśli uwzględnić literalne brzmienie przepisów u.p.d.o.f. i wyniki wykładni systemowej – charakter rozłączny. Konsekwencją tego podziału są przyjęte przez ustawodawcę, szczegółowe regulacje dotyczące obowiązku naliczania i pobierania zaliczek od należności na podatek od wskazanych w ustawie, wykonywanych osobiście przez podatnika, rodzajów działalności.
Wyjątek od wspomnianego obowiązku przewidziano w art. 41 ust. 2 u.p.d.o.f., jednak nie dotyczy on przypadku określonego w art. 13 pkt 6 tej ustawy, tj. wykonywania czynności biegłego. Zgodnie z pierwszym z tych przepisów, płatnicy nie są zobowiązani do poboru zaliczek od wypłacanych należności z tytułu umów o dzieło i umów zlecenia, wskazanych w art. 13 pkt 2 i 8, jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że wykonywane przez niego usługi wchodzą w zakres prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Jednakże fakt, iż podatnik wykonuje odpowiadające sobie przedmiotowo usługi w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej oraz w ramach działalności wykonywanej osobiście nie oznacza, że dla celów rozliczenia podatkowego można pominąć sztywny podział dochodów i przyporządkować przychody uzyskiwane z tytułu każdej z działalności do źródła z art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.
Możliwość tę wyłączył wprost przepis art. 5 a pkt 6 u.p.d.o.f., który wprowadził autonomiczną definicję pozarolniczej działalności gospodarczej dla potrzeb regulacji podatku dochodowego od osób fizycznych. Stanowi on, iż pojęcie to oznacza działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, prowadzoną we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Skoro tak, to czynności biegłego sądowego nie sposób zaliczyć do kategorii pozarolniczej działalności gospodarczej, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f. Niezasadne są także zarzuty Strony dotyczące wadliwie obliczonej podstawy opodatkowania. Jak wynika z art. 41 ust. 1 u.p.d.o.f. podmioty określone jako płatnicy obowiązane są pobierać, zaliczki na podatek dochodowy, z tytułu działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 4-9 oraz art. 18, pomniejszają podstawę opodatkowania o składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), ale gdy są one potrącone przez płatnika w danym miesiącu.
Tymczasem w przypadku Skarżącego Sąd nie potrącał żadnych składek na ubezpieczenia społeczne ani zdrowotne. Zaliczki pobrane zostały według właściwej stawki (19%) od wynagrodzenia pomniejszonego o należny podatek od towarów i usług i zryczałtowane koszty uzyskania przychodu określone w art. 22 ust.
9. Zwrócić należy uwagę, że skorzystanie z możliwości przewidzianej w art. 22 ust. 10 u.p.d.o.f. tj. przyjęcia kosztów uzyskania w wysokości kosztów faktycznie poniesionych uzależnione jest od udowodnienia, że koszty uzyskania przychodów były wyższe niż wynikające z zastosowania normy procentowej określonej w ust. 9 pkt 1-4. Czego skarżący nie uczynił.
Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty zawarte w pismach z dnia 20 marca 2008r. dotyczące braków w ustaleniach organów podatkowych co do rodzaju świadczeń pobranych w rozpoznawanych sprawach przez płatników- sądy i niestwierdzenia nadpłaty mimo, iż - w opinii Skarżącego - pobrano nieistniejący od 1992r. podatek od wynagrodzeń, na co wskazywać mają zarządzenia sądów dotyczące wypłat należności Skarżącemu.
Zauważyć należy, że obowiązki płatnika określa art. 8 Ordynacji podatkowej, stanowiąc, iż na podstawie przepisów prawa podatkowego płatnik jest obowiązany do obliczenia i pobrania od podatnika podatku i wpłacenia go we właściwym terminie organowi podatkowemu. W przypadku przedmiotowych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych płatnik ma także obowiązek złożyć do właściwego urzędu skarbowego deklaracje według ustalonego wzoru dotyczące ciążących na nim zobowiązań z tytułu pobrania zaliczek, a podatnikowi przekazać informację o wysokości uzyskanego dochodu (art. 42 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f.). Czynności płatników w stosunku do podatnika mają zatem charakter materialno- techniczny. Pobór zaliczek na podatek nie jest związany z wydaniem przez płatnika jakiegokolwiek orzeczenia o charakterze administracyjnym określającego zobowiązanie podatnika.
Z tego względu, jeżeli - jak wynika z akt sprawy - zaliczki pobrane zostały w prawidłowej wysokości, to fakt posługiwania się w dokumentacji finansowo-księgowej sądu nieprecyzyjną nazwą pobranego świadczenia nie może mieć żadnego wpływu na uprawnienia podatnika i obowiązek stwierdzenia nadpłaty przez organ podatkowy. Organy podatkowe nie naruszyły zatem ani art. 187, art. 189, art. 191, art. 192 i art. 194 Ordynacji podatkowej, gdy nie uwzględniły wniosków dowodowych Skarżącego o przeprowadzenie dowodów z dokumentów - zarządzeń sądów o przyznaniu należności biegłemu, bądź uznały, że treść tych zarządzeń nie ma żadnego wpływu na inną kwalifikację podatkową pobranego świadczenia, ani art. 72 § 1 pkt 2 i 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, gdy znając treść tych dokumentów nie stwierdziły nadpłaty.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargi.