Uzasadnienie
L. P. (dalej zwany Skarżącym), wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] maja 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia 2009 r. do grudnia 2010 r.
W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w jego obecnej sytuacji kwota podatku - 90 tysięcy jest gigantyczna i konieczność jej uiszczenia zagraża egzystencji Skarżącego i jego rodziny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.
O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04, niepubl.).
Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący nie wskazał okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podał konkretnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku, zaś zweryfikowanie tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem majątku Skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się przy uwzględnieniu szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej.
Rację ma Skarżący, że kwota wynikająca z decyzji jest znaczna, ale z wniosku nie wynika, że Skarżący nie dysponuje kwotą określoną w zaskarżonej decyzji. Skarżący nie podaje żadnych informacji, z których wynikałoby, że wykonanie decyzji doprowadzi do faktycznego zachwiania płynności finansowej prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącego jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu poza wysokością kwoty zobowiązania wynikającą z decyzji. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji.
Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.