Uzasadnienie
Postanowieniem z 1 kwietnia 2014 r. zwolniono Skarżącego C.J. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczona została A. H.. W piśmie stanowiącym załącznik do protokołu rozprawy wniosła ona o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej Skarżącemu z urzędu. Jednocześnie oświadczyła, że wynagrodzenie to nie zostało zapłacone ani w całości, ani też w części.
Wyrokiem z 18 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 31, poz. 153; dalej jako: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do stawiennictwa na rozprawie, złożenia pisma stanowiącego załącznik do protokołu tej rozprawy oraz złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 7.200 zł, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna, gdyż zaskarżoną do Sądu decyzją określono Skarżącemu podatek od towarów i usług podlegający wpłacie na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz.1054 ze zm.) w kwocie ponad 800.000 zł. Jednocześnie kwota wynagrodzenia podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.