Uzasadnienie
Czterema zaskarżonymi decyzjami z [...] września 2004 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołań J. B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z [...] czerwca 2004 r., odmawiających stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999, 2000, 2001 i 2002 r. utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji.
Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że J. B. [...] kwietnia 2004 r. złożył korekty zeznań o wysokości dochodu osiągniętego w latach 1999-2002 wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za powyższe lata. Do wniosku dołączył zaświadczenie z miejsca pracy o wysokości zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Zdaniem podatnika kwota wypłacona tytułem zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby, przysługująca na mocy art. 93 ust. l ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 z późn. zm.), nie jest przychodem ze stosunku służbowego i nie mieści się w pojęciu nieodpłatnych świadczeń, o których mowa w art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podatnik powołał się na stanowisko zawarte w wyroku NSA z 17 września 2002 r., SA/Rz 1540/00.
Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że J. B. był uprawniony do otrzymania zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejscowości będącej miejscem pełnienia służby, zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy o Policji. Kwota ta mieści się w pojęciu przychodu ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż stanowi rodzaj wypłaty pieniężnej związanej z wykonywaniem pracy w ramach stosunku służbowego. Źródłem przejściowego finansowania przez policjanta kosztów dojazdu do pracy jest w istocie ta część wynagrodzenia za pracę, która odpowiada podwyższonym z tytułu zamieszkiwania poza miejscowością, w której znajduje się miejsce pracy kosztom uzyskania przychodów – art. 22 ust. 2a ustawy o p.d.o.f. Dyrektor Izby Skarbowej przyjął, że zasadnie organ I instancji uznał, że skoro przepisy ustawy nie przewidują zwolnienia od podatku dochodowego zwróconych przez pracodawcę kwot z tytułu kosztów przejazdu policjanta, przychód ten podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych i zasadnie odmówił stwierdzenia nadpłaty w tym podatku za lata 1999, 2000, 2001 i 2002. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, cytowany wyrok NSA nie ma charakteru wykładni powszechnie obowiązującej i wiąże organy tylko w indywidualnej sprawie.
W innych wyrokach (I SA/Po 1604/00, I SA/Po 1608/00, SA/Bk 887/02, I SA/Po 2595-2598/00) Naczelny Sąd Administracyjny uznał zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby za przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ponadto zgodnie z interpretacją Ministra Finansów z [...] czerwca 2001 r., [...], która wiąże wszystkie organy podatkowe – zwrot kosztów dojazdu do miejsca pełnienia służby stanowi przychód ze stosunku pracy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.
W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. B., wnosząc o uchylenie zaskarżonych decyzji, podtrzymał stanowisko zawarte w odwołaniu, wyjaśniając, że zwrot kosztów przejazdu przysługujący policjantowi na mocy art. 93 ust. l ustawy o Policji nie jest przychodem ze stosunku służbowego w rozumieniu art. 12 ust. l ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślił, że jego koledzy, również policjanci, mieszkający w innych podwarszawskich miejscowościach nie mieli tylu problemów ze zwrotem nadpłaty. Zastanawiające jest jak w jednym państwie " i na dodatek w jednym województwie możliwe jest takie niezorganizowanie pracy".
W odpowiedziach na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji. Wyjaśnił ponadto, że organa podatkowe związane były obowiązującą interpretacją Ministra Finansów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji) zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
Oceniając zaskarżone decyzje z punktu widzenia tego kryterium stwierdzić należy, że wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Skład orzekający w tej sprawie stwierdza, że art. 75 § 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 1994 r. Nr 7, poz. 25 z późn. zm.) będący przedmiotem analizy w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z dnia 17 maja 1999 r., FPS 3/99 (ONSA z 1999 r. Nr 4, poz. 115) oraz art. 56 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1985 r. o prokuraturze (Dz.U. z 2002 r. Nr 21, poz. 206 z późn. zm.) zawierają zbliżone rozwiązania, dotyczące zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do jednostki, w której wykonywane są obowiązki służbowe, jak art. 93 ust. l ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz.179 z późn. zm.).
Skład orzekający Sądu jednocześnie podziela pogląd prawny wyrażony w wyroku NSA z 25 kwietnia 2003 r., III SA 3503/01, zgodnie z którym jakkolwiek przepisy te różnią się przesłankami, których spełnienie skutkuje powstaniem uprawnienia do otrzymania takiego zwrotu, to zawarta w nich zasada jest taka sama. Pełnienie określonej funkcji publicznej - sędziego, prokuratora czy policjanta - daje prawo do zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby. Dlatego też otrzymywane z tego tytułu przez funkcjonariuszy publicznych świadczenia powinny być z punktu widzenia obciążeń w podatku dochodowym od osób fizycznych traktowane tak samo. Wynika to z konstytucyjnej zasady równości obywateli wobec prawa, zagwarantowanej art. 32 ust. l ustawy zasadniczej, której pochodną jest zasada sprawiedliwości i równości podatkowej, wywodzona także z art. 84 Konstytucji.
Biorąc więc pod uwagę konieczność dokonywania wykładni prawa, w zgodzie z przepisami ustawy zasadniczej i podzielając stanowisko, zawarte w cyt. uchwale składu siedmiu sędziów NSA, że zwrot kosztów przejazdu, o którym mowa w tej uchwale, nie jest przychodem ze stosunku służbowego, a także zaprezentowaną tam argumentację, skład orzekający w tej sprawie uznał, że organa podatkowe dokonały nieprawidłowej wykładni art. 12 ust. l ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 z późn. zm.) w zw. z art. 93 ust. l ustawy o Policji, która w sposób oczywisty miała wpływ na wynik sprawy. Zgodnie bowiem z dotychczasowym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego do przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych zalicza się tylko przychody powiększające wartość netto majątku podatnika (faktyczne przysporzenie majątkowe).
Wobec powyższego organ odwoławczy będzie zobowiązany do ponownego przeprowadzenia postępowania, będąc związany stanowiskiem Sądu, że świadczenie otrzymane w 1999, 2000, 2001 oraz 2002 r. przez J. B. na podstawie art. 93 ust. l ustawy o Policji nie stanowią przychodu, o którym mowa w cyt. przepisie powołanej ustawy podatkowej.
Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a), art. 152, art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), orzekł, jak w sentencji.