Uzasadnienie
Wyrokiem z 21 stycznia 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącej – i. sp. z o.o. z siedzibą w G. wniesioną na postanowienie Ministra Finansów z [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Skarżąca po otrzymaniu odpisu sentencji wyroku wraz z uzasadnieniem, pismem z 10 lutego 2016 r. wniosła o przyznanie jej prawa pomocy.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca została wezwana pismem z 24 lutego 2016 r. do nadesłania wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr), w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jednocześnie zobowiązano Skarżącą do udzielenia dodatkowych informacji dotyczących jej stanu majątkowego oraz dochodów. W załączeniu przesłano obowiązujący urzędowy formularz wniosku PPPr.
Zarządzeniem z 18 marca 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", pozostawił wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na złożenie go na nieaktualnym już wzorze oraz nieudzielenie odpowiedzi na skierowane do niej wezwania.
Skarżąca sprzeciwem z 31 marca 2016 r. wniosła o uchylenie powyższego zarządzenia oraz zwolnienie jej z kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 2 ustawy z 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz.658) do postępowań w przedmiocie rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, zainicjowanych przed dniem 15 sierpnia 2015 r. stosuje się przepis art. 260 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej powołaną ustawą.
Z kolei art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. W przypadku osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej ubiegającej się o przyznanie przywileju procesowego w postaci prawa pomocy, zastosowanie znajduje tzw. druk PPPr, co wynika z § 1 pkt 2 obowiązującego obecnie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Stosowny druk PPPr stanowi załącznik nr 2 do wskazanego rozporządzenia.
Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Należy podkreślić, że niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na odpowiednim formularzu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2008r. sygn. akt I OPS 1/08; dostępna na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji niezłożenie w wyznaczonym terminie wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPPr.
Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z 23 lutego 2016 r. (doręczonym 1 marca 2016 r.) referendarz sądowy wezwał Skarżącą do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPPr) w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania załączony został obowiązujący druk PPPr. Skarżąca w odpowiedzi nadesłała wypełniony i podpisany formularz nieaktualnego już wzoru ww. dokumentu.
W związku z tym należało uznać, iż w zakreślonym terminie Skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym formularzu.
Wyjaśnić ponadto należy, że z dniem 15 sierpnia 2015 r. utraciło moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). W dacie wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie warunki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy określało ww. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257).
Zdaniem Sądu, nie czyni zadość obowiązkowi złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sposób określony w art. 252 § 2 p.p.s.a., złożenie takiego wniosku na formularzu według nieobowiązującego już wzoru. Oceny takiej nie może zmienić "podobieństwo" obowiązującego formularza, z formularzem już nieaktualnym, w zakresie rubryk odnoszących się do sytuacji majątkowej i dochodach podmiotu wnioskującego o przyznanie prawa pomocy. Tym samym skoro Skarżąca nie skorzystała z doręczonego jej aktualnego wzoru formularza wniosku PPPr brak było podstaw do ponowienia tego doręczenia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2016 r. sygn. akt II GZ 1035/15; dostępne j.w.).
Reasumując, nie sposób przyjąć, że w sytuacji, gdy obowiązuje nowy wzór formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, Skarżąca wciąż może skutecznie posłużyć się formularzem według nieaktualnego wzoru. Przyjęcie takiego stanowiska pozostawałoby w sprzeczności z prawem i przekreślałoby sens zmiany tego prawa dokonanej rozporządzeniem z 19 sierpnia 2015 r.
Powyższe nie pozbawia jednak Skarżącej prawa do ponowienia wniosku o przyznanie prawa pomocy, który powinien być złożony na właściwym (aktualnym) formularzu.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 252 § 2 w związku z art. 257 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a., Sąd pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.