Uzasadnienie
Pismem z dnia 14 czerwca 2005 r. Spółdzielnia [...] w K., zwana dalej,,Skarżącą", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], wydaną w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w części dotyczącej rozłożenia na raty należnych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.
Decyzja z dnia [...] listopada 2005 r., po rozpatrzeniu odwołania z dnia 29 listopada 2002 r., została utrzymana w mocy decyzją Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2003 r., nr [...]. Decyzja z dnia [...] listopada 2003 r., zgodnie z pouczeniem w niej zawartym, podlegała zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje
Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
W przypadku zatem sprawy załatwianej przez organ pierwszej instancji w drodze decyzji, co do której ustawodawca przewidział środek zaskarżenia (w postaci odwołania albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), rozpatrywany przez ten sam lub przez inny organ, jednym z warunków dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze skuteczne zaskarżenie takiej decyzji w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżenie oznacza między innymi złożenie środka zaskarżenia (odwołania albo wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) z zachowaniem terminu i wydanie na skutek jego rozpatrzenia (w postępowaniu odwoławczym albo w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, albo uchylającej tę decyzję w całości lub w części i orzekającą w tym zakresie co do istoty sprawy, bądź w inny sposób kończącą postępowanie w sprawie. Skargę można złożyć na decyzję ostateczną wydaną w tym przedmiocie, co do którego toczyło się postępowanie, czyli na decyzję organu drugiej instancji.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszego postępowania sądowego należy zauważyć, że Skarżąca domaga się przeprowadzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie kontroli decyzji Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], wydanej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji w części dotyczącej rozłożenia na raty należnych wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, a zatem decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Wniesienie skargi na decyzję organu pierwszej instancji w sytuacji, gdy ustawodawca przewidział zaskarżalność takiej decyzji w drodze odwołania i wydano po jego rozpatrzeniu decyzje drugoinstancyjną, nie jest dopuszczalne.
Podkreślić trzeba, iż w postępowaniu administracyjnym złożone było odwołanie Skarżącej od wskazanej wyżej decyzji i na skutek jego rozpatrzenia wydana została decyzja organu drugiej instancji – Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2003 r. W takim przypadku zaskarżeniu do sądu administracyjnego podlegała ta decyzja, jako decyzja ostateczna co do której wyczerpane zostały środki zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. Decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. zawierała stosowne pouczenie w tym zakresie.
W myśl art. 57 § 1 pkt 1 p.p.s.a skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazanie między innymi zaskarżonej decyzji.
Skarga z dnia 14 czerwca 2005 r. jednoznacznie wskazuje, iż Skarżąca skarży decyzję z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], czyli decyzję pierwszoinstancyjną. Wskazana decyzja mogłaby zostać poddana kontroli przez Sąd ale tylko wówczas, gdyby przedmiotem skargi była decyzja wydana w drugiej instancji, w niniejszej sprawie decyzja z dnia [...] listopada 2003 r. Z akt sprawy wynika, że decyzja drugoinstancyjna nie została jednak zaskarżona w terminie 30-dni od dnia jej doręczenia, a tym samym sprawa, którą ona załatwiała nie może być w ogóle poddana ocenie w niniejszym postępowaniu sądowym.
Skarżąca błędnie zatem odczytała wyjaśnienia Sądu zawarte w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 marca 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 2226/04, odnoszące się do odrębności postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji dotyczącej układu ratalnego.
Reasumując, decyzja Prezesa Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], jako wydana w pierwszej instancji, nie podlega samoistnemu zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Niedopuszczalność skargi powoduje z kolei, że Sąd ten nie może w ogóle wypowiadać się co do meritum sprawy załatwionej tą decyzją, a więc we wskazanym wyżej przedmiocie.
Na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd postanowieniem odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn niż wskazane w § 1 pkt 1 - 5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne; odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.
Powołany przepis nawiązuje do konstrukcji przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności (bezczynności) organu administracji publicznej do sądu administracyjnego. Przesłankami tymi są określone w ustawie procesowej warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące zarówno przedmiotu skargi, jej formy, jak i treści, przy których tylko zachowaniu może nastąpić kontrola zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd administracyjny.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji.