Uzasadnienie
Skarżący G.S. zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Wskazał, iż nie posiada żadnego majątku. Zamieszkuje w mieszkaniu kwaterunkowym. Koszty czynszu i prądu wynoszą łącznie 725 zł, gaz jest chwilowo odcięty, na artykuły spożywcze wydaje 250 zł. Skarżący zatrudniony jest na ½ etatu i uzyskuje z tego tytułu 711 zł netto (925 zł brutto). Pracodawca zapewnia mu wyżywienie, opłaca telefon i bilet miesięczny. Dodatkowo domowy budżet zasiliła kwota 200 euro ofiarowana przez znajomego, zaś w lipcu 2016 r. kwota ponad 1.748 zł zwrócona przez przyjaciela. Z pomocy córki Skarżący zrezygnował. Wyjaśnił, że kwotę wpisu (podobnie jak zaległość w czynszu) pomogła mu uiścić matka. Skarżący powołał się również na fakt istniejących zaległości w ZUS. Przedstawił dokumenty obrazujące wydatki, dowód wypłaty, zeznanie podatkowe.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od wynikającej z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") zasady ponoszenia kosztów postępowania przez strony. Instytucja ta ma na celu umożliwienie dochodzenia swoich praw przed sądem osobom, które nie osiągają żadnych dochodów, lub też osobom o bardzo niskich dochodach, które z uwagi na swą trudną sytuację materialną nie są w stanie ponosić kosztów związanych z postępowaniem (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2015 r., I FZ 488/14). Z tego też względu osoby znajdujące się w takiej właśnie sytuacji mają prawo ubiegać się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 2 P.p.s.a.) lub w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmującym tylko ustanowienie pełnomocnika (art. 245 § 3 P.p.s.a.).
W niniejszej sprawie Skarżący ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie pełnomocnika. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki referendarz sądowy miał na względzie to, że przyznano mu już prawo pomocy w sprawach III SA/Wa 1112/15 oraz III SA/Wa 3294/16. Dano wówczas wiarę jego twierdzeniom, iż prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, pracuje na ½ etatu, uzyskując z tego tytułu wynagrodzenie w wysokości 925 zł brutto miesięcznie. Całą tę kwotę przeznacza na pokrycie bieżących zobowiązań. Nie posiada oszczędności ani majątku, który mógłby spieniężyć. Skarżący spłaca zaległy czynsz za zajmowany przez siebie lokal mieszkalny oraz korzysta z okazjonalnej pomocy innych osób.
Obecny swój wniosek Skarżący umotywował tymi samymi okolicznościami faktycznymi, które legły u podstaw postanowień wydanych w powyższych sprawach.
Uznając zatem, że w ostatnim czasie jego sytuacja materialna nie zmieniła się referendarz sądowy stwierdził, że sytuacja ta jest tego rodzaju, iż Skarżący nie jest w stanie - z dochodu wynoszącego 711 zł netto (925 zł brutto) - pokryć kosztów wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika. Tym samym zasadne jest jego ustanowienie. Ponieważ jednak Skarżący nie wskazał rodzaju pełnomocnika, o ustanowienie którego wnosi, referendarz sądowy postanowił o wyznaczeniu adwokata. Uwzględnił mianowicie, że to właśnie adwokata ustanowiono w sprawach III SA/Wa 1112/15 oraz III SA/Wa 3294/16.
W tej sytuacji, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.