Uzasadnienie
Postanowieniem z 14 marca 2017 r. przyznano Skarżącemu G. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, którym wyznaczona została U. F. Ta w dniach 17 maja i 9 czerwca 2017 r. zapoznała się z aktami sprawy. Następnie sporządziła pismo z 9 czerwca 2017 r. i stawiła się na rozprawie w dniu 20 czerwca 2017 r. Wyrokiem z tego samego dnia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Pismem z 20 czerwca 2017 r. pełnomocnik wniósł o sporządzenie uzasadnienia tego wyroku. Jego odpis doręczono mu 4 września 2017 r. Przy piśmie z 29 września 2017 r. pełnomocnik przesłał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wspomnianego wyroku. Wniósł nadto o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W niniejszej sprawie zastosowanie znajdą zarówno przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461), jak i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714).
Do wszczęcia postępowania w I instancji doszło bowiem w grudniu 2015 r., tj. pod rządami rozporządzenia z 28 września 2002 r., zaś w II instancji w październiku 2017 r., tj. pod rządami rozporządzenia z 3 października 2016 r.
W tej sytuacji za reprezentację Skarżącego przed Sądem I instancji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 1.200 zł, co wynika z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia z 28 września 2002 r. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna wynosząca 9.032 zł.
Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnikowi należy się natomiast wynagrodzenie w wysokości 600 zł, o czym stanowi § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 8 pkt 4 rozporządzenia z 3 października 2016 r.
Reasumując pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące łącznie 1.800 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.