Uzasadnienie
Skarżąca – A. A. M., P. M. sp. j. na urzędowym formularzu PPPr, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to brakiem majątku trwałego, istniejącymi obciążeniami kredytowymi wobec banku [...] oraz brakiem środków pieniężnych na uiszczenie wpisu sadowego.
Z oświadczenia o stanie majątku i dochodach wynika, że Spółka nie posiada środków trwałych, a za 2012 r. osiągnęła zysk w kwocie 100.000 zł. Z oświadczenia wynika również, że na rachunku bankowym Skarżąca posiada zadłużenie w kwocie 620.175,46 zł.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego Skarżąca przesłała wyciągi bankowe z rachunków należących do spółki, deklaracje VAT, zeznania podatkowe wspólników, bilans oraz rachunek zysków i strat sporządzony na 2 października 2013 r., wezwanie do zapłaty oraz okazanie i wezwanie do wykupu weksla, a także zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego. Wspólnicy Spółki poinformowali, że nie posiadają dochodów ani rachunków bankowych. Skarżąca poinformowała także, że P. M. zapłacił prowadzącej sprawę Kancelarii za wniesienie skargi kwotę 2.000 zł.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem osoba prawna, a także inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że udzielenie stronie prawa pomocy sprowadzać się powinno do przypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście obiektywnie niemożliwe (por. postanowienia NSA z: 23 stycznia 2013 r. I FZ 2/13 oraz II FZ 1017/12; 10 stycznia 2013 r. II FZ 1005/12).
Dotyczy to przede wszystkim osób o bardzo niskich dochodach lub całkowicie tych dochodów pozbawionych, które z uwagi na swą sytuację materialną nie są w stanie pokryć kosztów związanych z tym postępowaniem.
Zdaniem referendarza sądowego Skarżącej do tej kategorii nie można zaliczyć. Jak bowiem wynika z nadesłanych materiałów oraz materiałów znajdujących się przy sprawie III SA/Wa 452/13 skala prowadzonej przez nią działalności gospodarczej jest znaczna – w samym tylko styczniu 2013 r. przychody ze sprzedaży towarów i usług wyniosły 1.374.763,95 zł. W kolejnych natomiast miesiącach Skarżąca wykazała podstawę do opodatkowania: w marcu – 341.744 zł, w kwietniu – 28.828 zł, w maju – 57.009, w czerwcu – 34,489, a w lipcu – 7.450 zł. W ubiegłym zaś roku przychody Skarżącej wyniosły 39.076.134,12 zł. Skalę tej działalności obrazują deklaracje VAT znajdujące się przy sprawie III SA/Wa 452/13. Wynika z nich, że miesięcznie sprzedaż kształtowała się na poziomie od 1.300.000 zł do 4.200.000 zł. Z przedstawionego natomiast rachunku zysków i strat sporządzonego na 2 października 2013 r. wynika, ze do 31 sierpnia 2013 r. przychody Skarżącej wyniosły 2.130.481,16 zł.
Skarżąca przedstawiła dokumentację wskazującą na trudności finansowe Spółki. Referendarz sądowy nie neguje argumentacji Skarżącej, że Jej sytuacja uległa pogorszeniu. Nie może ona jednak stanowić podstawy do przyznania Skarżącej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wszczęcie postępowań egzekucyjnych nie jest wystarczające dla przyjęcia stanowiska, że Skarżąca nie posiada możliwości zgromadzenia środków finansowych na uiszczenie kosztów sądowych. Z przedstawionego bilansu sporządzonego na 2 października 2013 r. wynika bowiem, że Skarżąca posiada środki pieniężne w kasie i na rachunkach w kwocie 780.044,50 zł.
Trudno zatem przyjąć, że Skarżąca nie jest w stanie wygospodarować środków na pokrycie kosztów związanych z prowadzonym przezeń sporem sądowym, w tym na pokrycie wpisu od skargi w kwocie 7.274 zł.
Z tej przyczyny na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a., art. 245 p.p.s.a., art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.