Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 25 lipca 2014 r., referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącej A.R. prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Na tej podstawie po wystąpieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. na pełnomocnika Skarżącej w dniu 2 września 2014 r. został wyznaczony adwokat M. B..
Wyrokiem z 28 listopada 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę w niniejszej sprawie.
Postanowieniem z 14 stycznia 2015 r. r. referendarz sadowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał na rzecz adw. M. B. koszty nieopłaconej pomocy prawnej.
Pismem z 27 stycznia 2015 r. adw. M. K. działając z substytucji adw. M.B. sporządził i wniósł do Sądu opinię o braku podstaw do sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Równocześnie adw. M.K. wniósł o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczył także, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części.
Postanowieniem z dnia 27 lutego 2015 r. referendarz sądowy odmówił przyznania wynagrodzenia adwokatowi M. K..
Pismem z 5 marca 2015 r. pełnomocnik Skarżącej adw. M.B. wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Podstawą prawną orzeczenia o wysokości wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu jest art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. oraz normy przepisów wykonawczych właściwych dla danej korporacji zawodowej pełnomocników, które określają sposób wyliczenia wynagrodzenia. Kwestię wynagrodzenia należnego adwokatom reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Wśród norm zawartych w przywołanym akcie znajduje się § 20, który określa obligatoryjną treść wniosku o przyznanie wynagrodzenia. Stanowi on, że wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
W niniejszej sprawie wniosek adw. M. B. nie jest wystarczający – kompletny w kontekście zacytowanego przepisu, bowiem wnioskodawca nie zawarł we wniosku oświadczenia, z którego wynikałoby, że koszty nie zostały zapłacone w całości lub w części.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności należy stwierdzić, iż przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Dlatego na podstawie art. 250 i art. 258 § 1 i § 2 pkt. 8 P.p.s.a. postanowiono jak w sentencji.