Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2011 r., stwierdził, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości wyroku oraz zasądził od organu na rzecz Skarżącego – J.M. kwotę 1 462 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Wnioskiem z dnia 29 października 2012 r. pełnomocnik Skarżącego zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o uzupełnienie ww. wyroku poprzez przyznanie na rzecz Skarżącego należnych kosztów zastępstwa procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; zwanej dalej jako P.p.s.a.) strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie z § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.
Wniosek Skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2012 r. wniesiony został w ustawowym terminie.
Należy mieć na uwadze, iż stosowanie do art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje Skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania sądowego.
Stosownie do art. 205 § 2 P.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Zgodnie z art. 210 § 1 P.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.
W niniejszej sprawie bezspornym jest, że został złożony wniosek o zwrot kosztów postępowania (w terminie do jego wniesienia). Jak bowiem z akt sprawy wynika, Skarżący w skardze z dnia 26 sierpnia 2011 r. zwrócił się o zwrot kosztów postępowania. Ponadto pełnomocnik Skarżącego (r.pr. S. G.) w piśmie z dnia 6 września 2012 r. wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 października 2012 r. sygn. akt III SA/Wa 2351/12 w pkt 3 zasądził na rzecz Skarżącego kwotę 1 462 zł (słownie: jeden tysiąc czterysta sześćdziesiąt dwa złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Kwota ta stanowi równowartość wpisu sądowego o jaką został wezwany Skarżący w wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z dnia 17 lutego 2012 r.
W związku z tym, że w sprawie niniejszej Skarżący był reprezentowany przez r. pr. S. G., stwierdzić należy, że do niezbędnym kosztów postępowania sądowego obok zwrotu wpisu są koszty związane z zastępstwem procesowym (zgodnie z art. 205 P.p.s.a.). Dlatego też wniosek o uzupełnienie wyroku należy uznać za zasadny.
Sąd określił wysokość kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 6 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).
Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata podlega zaliczeniu wydatek poniesiony przez nią w związku z koniecznością uiszczenia opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego ustanowienie pełnomocnika (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2003 r., sygn. akt III CZP 2/03, OSNC 2003, nr 12, poz. 161).
Uwzględniając przedstawiony stan faktyczny i prawny, na podstawie art. 157 § 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.