Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 marca 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2381/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie I. sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej: "Skarżąca") na postanowienie z dnia [...] listopada 2016 r. odrzucające skargę na postanowienie Ministra Finansów z [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne.
Na powyższe postanowienie Skarżąca złożyła zażalenie z dnia 8 kwietnia 2016 r.
Sąd dwoma pismami z dnia 15 kwietnia 2016 r. wezwał Skarżącą do uiszczenia wpisu od zażalenia w kwocie 100 zł oraz do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez zawarcie zwięzłego uzasadnienia zażalenia, złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która podpisała zażalenie do reprezentacji strony skarżącej w dacie wniesienia zażalenia oraz złożenie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej.
Wezwania powyższe doręczono Skarżącej w dniu 21 kwietnia 2016 r.
W zakreślonym terminie Skarżącą nadesłała odpis dokumentu, z którego wynikało umocowanie osoby, która podpisała zażalenie do reprezentacji strony skarżącej w dacie wniesienia zażalenia, złożyła odpis zażalenia dla strony przeciwnej, podnosząc również zarzut rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu zaskarżonego postanowienia. Dodatkowo zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych.
Zarządzeniem z dnia 27 czerwca 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca pismem z dnia 7 lipca 2016 r. złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia referendarza sądowego, wnosząc o jego uchylenie i zwolnienie jej od kosztów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2381/15, wydanym na skutek rozpoznania sprzeciwu Skarżącej od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 czerwca 2016 r., odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie.
Następnie pismem z dnia 21 września 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie tutejszego Sądu z dnia 8 września 2016 r., które zostało odrzucone w dniu 18 października 2016 r.
W dniu 15 listopada 2016 r. Skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 18 października 2016 r.
NSA postanowieniem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt II FZ 18/17 oddalił ww. zażalenie.
Wyniku powyższego wezwano Skarżącą do wykonania prawomocnego zarządzenia o uiszczeniu wpisu od zażalenia z dnia 15 kwietnia 2016 r.
W dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych na 28 marca 2017 r. nie stwierdzono wpływu kwoty z tytułu wpisu od zażalenia do sprawy o sygn. akt III SA/Wa 2381/15, do którego uiszczenia Skarżąca została wezwana.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zażalenie Skarżącej należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy zażalenie. Jeśli zatem należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego zażalenie do jego uiszczenia.
W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. zażalenie, od którego pomimo wezwania, nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Ponadto zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie.
W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do wykonania prawomocnego zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od zażalenia z dnia 15 kwietnia 2016 r. na postanowienie z dnia 22 marca 2016 r. została doręczona skarżącej w dniu 6 marca 2017 r. Powyższe oznacza, że wyznaczony termin do uiszczenia wpisu od zażalenia upłynął w dniu 13 marca 2017 r. Skarżąca, mimo prawidłowego wezwania, zawierającego pouczenie o konsekwencjach prawnych niedokonania powyższej czynności, należnej opłaty sądowej nie uiściła.
W związku z powyższym na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.