Uzasadnienie
Prezydent W., postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r., wszczął z urzędu postępowanie wobec B.W. i Z. W. (dalej "Skarżące") w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 za nieruchomość położoną w W., przy ul. [...]. W wyniku tego postępowania Prezydent, na podstawie art. 207 Ordynacji podatkowej oraz art. 2 – 5 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej też dalej "ustawą" lub "upol", a także Uchwały Nr [...] Rady Miasta W. z dnia [...] listopada 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2011, wydał w dniu [...] marca 2011 r. decyzję ustalającą Skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2011 w wysokości 786 zł. Do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o wysokości powyżej 2,20 m o powierzchni 64,94 m², budynki mieszkalne o wys. 1,40 m - 2,20 m o powierzchni 64,94 m², pozostałe budynki lub ich części o powierzchni 40 m² oraz grunty pozostałe o powierzchni 1 069 m².
Pismem z dnia 25 marca 2011 r. Skarżące złożyły odwołanie od powyższej decyzji. Skarżące zarzuciły przyjęcie do opodatkowania nieprawidłowych powierzchni gruntu i budynków podnosząc, że dane zawarte w ewidencji gruntów są nieprawidłowe, i że trwa spór co do granic nieruchomości, w wyniku czego nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości - gruntu oraz zabudowań.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymało w mocy decyzję Organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji SKO wskazało, że Skarżąca – B.W. - w dniu 29 lipca 1998 r. złożyła oświadczenie podatkowe dotyczące nieruchomości położonej przy ul. [...], w którym wykazała do opodatkowania grunt o powierzchni 534, 5 m² oraz budynek mieszkalny o wysokości powyżej 2, 20 m (mieszkanie) o powierzchni 32, 04 m² i budynek mieszkalny o wysokości 1,40 m - 2,20 m (piwnica) o powierzchni 32,04 m², a także garaż drewniany o powierzchni 23,04 m².
Z kolei w dniu 9 września 1998 r. Skarżąca – Z. W. - złożyła oświadczenie, w którym wykazała grunt o powierzchni 1 069 m² (z czego 1/2 to 534, 5 m²) oraz budynek mieszkalny o wysokości powyżej 2, 20 m (mieszkanie) o powierzchni 32, 90 m, a także budynek mieszkalny o wysokości 1, 40 m - 2, 20 m (piwnica) o powierzchni 32,90 m². Wskazała też na garaż murowany o powierzchni 13 m² i komórkę o powierzchni 4 m². Z powyższych oświadczeń wynika zatem, iż grunt ma powierzchnię 1, 069 m², budynek mieszkalny o wysokości powyżej 2, 20 m (mieszkanie) - powierzchnię 64, 94 m², budynek mieszkalny o wysokości od 1, 40 - 2, 20 m (piwnica) - powierzchnię 64, 94 m², a pozostałe budynki (garaże i komórka) - 40, 04 m².
Ponadto Organ dodał, że - jak wynika z wyjaśnień Prezydenta - poza powyższymi informacjami, do dnia orzekania, mimo wielokrotnych wezwań, Skarżące nie złożyły innych, aktualnych, wskazujących inne dane o podstawach opodatkowania, informacji o nieruchomościach dla celów opodatkowania.
Organ odwoławczy powołał się na art. 21 § 5 Ordynacji podatkowej, w myśl którego jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, wysokość zobowiązania podatkowego, o którym mowa w § 1 pkt 2 - czyli powstającego w wyniku doręczenia decyzji ustalającej wysokość tego zobowiązania, ustala się co do zasady zgodnie z danymi zawartymi w deklaracji (informacji). Organ odwoławczy podkreślił, że dla wymiaru podatków lokalnych decydujące znaczenie mają, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalenia charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów wskazuje bezpośrednio art. 1a ust. 3 i art. 2 ust. 2 upol, w których wymienia się ewidencję gruntów jako dokument rozstrzygający o klasyfikowaniu gruntów.
Dane zawarte w ewidencji gruntów mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z tym przepisem, stanowią one dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. W związku z tym SKO nie znalazło podstaw do pomijania tych danych w postępowaniu podatkowym. Podatnik kwestionując prawidłowość danych zawartych w ewidencji gruntów powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym jest właściwy miejscowo starosta. Danych tych nie może zmieniać organ podatkowy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wskazało, że w aktach sprawy znajduje się wypis z rejestru gruntów datowany na dzień 8 marca 2011 r., z którego wynika, że powierzchnia gruntu wynosi 1 069 m². Z kolei w zakresie opodatkowania budynków Organ podatkowy ustalił podstawę opodatkowania w oparciu o złożone informacje. Na marginesie Organ odwoławczy wskazał, że suma powierzchni budynków pozostałych wynosi 40, 04 m², a nie, jak przyjął Prezydent, 40 m², jednakże ta różnica nie ma wpływu na kwotę podatku, która i tak podlega zaokrągleniu do pełnych złotych. Organ odwoławczy wskazał również, że metoda wyliczenia podatku za budynek mieszkalny o wysokości od 1, 40 - 2, 20 m jest błędna. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 ust. 2 upol, powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1, 40 m do 2, 20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50 %, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się.
Organ ustalił wymiar podatku przyjmując do wyliczeń powierzchnię 64, 94 m² (zamiast 32, 47 m²) i stosując stawkę pomniejszoną o 50%, tj. zamiast 0, 65 zł. zastosował 0, 325 zł. Pomimo jednak, że podatek został ustalony błędnym sposobem, nie miało to wpływu na wyliczenie, gdyż w przypadku mnożenia powierzchni i stawki nie ma znaczenia, który czynnik zostanie pomniejszony o połowę - czy o połowę zostanie pomniejszony jeden z czynników, czy dopiero iloczyn. Tym samym podatek od nieruchomości ustalono w prawidłowej kwocie.
Organ odwoławczy podkreślił, że Skarżące nie przedstawiły żadnych dowodów, które mogłyby mieć wpływ na wymiar podatku od nieruchomości, i które podważałby materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu podatkowym stanowiący podstawę wymiaru. Zatem Prezydent dokonał wymiaru podatku w sposób prawidłowy.
Pismem z dnia 14 lipca 2014 r. Skarżące wniosły skargę na powyższą decyzję SKO. Skarżące kwestionowały sposób wydania decyzji, a także zarzuciły jej sprzeczność polegającą na wymiarze podatku według danych zawartych w deklaracji i jednocześnie według ewidencji gruntów i budynków, a także brak informacji, na jakich dokumentach oparł się Organ orzekający. Skarżące powołały wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o sygn. akt III SA/Wa 1979/04 z dnia 10 lutego 2005 r. oraz III SA/Wa 2667/08 z dnia 6 kwietnia 2009 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi. Ponownie powołało się na wiążący charakter danych ewidencji gruntów i budynków.
Pismem procesowym z dnia 14 stycznia 2015 r. Skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji Prezydenta W.. Wyraziły niezadowolenie z decyzji, wskazały na szereg załączonych pism dotyczących prowadzonych przed organami administracji i sądami powszechnymi spornych kwestii powierzchni przedmiotów opodatkowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Jak jednoznacznie stanowi art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, "Podstawę [...] wymiaru podatków [...] stanowią dane zawarte w ewidencji...". Przepis ten wprowadza zatem zasadę, że dane ujawnione w ewidencji wiążą organ podatkowy w zakresie stanu faktycznego ustalanego dla potrzeb postępowania podatkowego. Ewidencja gruntów i budynków ma formalny walor wiążący zawsze w odniesieniu do elementów przedmiotowych gruntu, tj. powierzchni, klasyfikacji, zabudowy, klasy. Z art. 21 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego wynika bowiem, że ewidencja jest stosowana w postępowaniu podatkowym w zakresie podstawy opodatkowania.
Dane dla wymiaru podatku dotyczącego innych przedmiotów opodatkowania (budynek) pochodzą od samych Skarżących (informacja z dnia 20 lipca 1998 r. oraz 9 września 1998 r.). Skoro nie kwestionowały ich Skarżące, Organy nie miały podstaw do ich podważania, zatem słusznie oparły się w swoich decyzjach na tych informacjach.
Skarżące konsekwentnie podtrzymywały stanowisko, że prowadzona dla potrzeb ich nieruchomości ewidencja prowadzona przez Prezydenta W. zawiera dane nieprawdziwe. Sąd tego nie może wykluczyć, ale powtórzyć należy za Organem, iż dopóki nie zostanie zmieniona ewidencja (inicjatywę w tym zakresie mają także Skarżące), dane z niej wynikające są wiążące w postępowaniu podatkowym. Postępowanie takie nie jest natomiast odpowiednią metodą rozstrzygania sporów cywilnoprawnych, w tym dotyczących rozgraniczenia nieruchomości, a także spraw administracyjnych. W sprawie, która poddana została ocenie Sądu, badaniu podlegała tylko decyzja w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2011 – nic innego nie było i nie mogło być przedmiotem analizy Sądu. Na decyzje wydane w sprawie zobowiązania za rok 2011 oraz ocenę postępowania Organów w tej sprawie nie mają wpływu decyzje i wyroki tut. Sądu dotyczące innych lat podatkowych.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.