Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia S. Spółka z o.o., na postanowienie B. B. z dnia [...] czerwca 2009 r. zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego, uchyliło postanowienie B. B. i uznało zarzuty S. Spółka z o.o. za zasadne.
Pismem z dnia 25 sierpnia 2010 r. B. B. wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2010 r. W skardze zarzucił błędną interpretację art. 120 Rozporządzenia Prezydent RP z dnia 24 października 1934 r. Prawo upadłościowe (tj. Dz. U z 1991 r. Nr 118, poz. 512 ze zm.) oraz art. 108 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, a także o obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. zaskarżył wierzyciel spółki B. B., a więc jednocześnie organ, który w I instancji rozstrzygał sprawę będącą przedmiotem skargi. B. B. jako wierzyciel posiada interes faktyczny w zaskarżeniu wskazanego wyżej postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ale jednocześnie w postępowaniu administracyjnym wydawał on postanowienie jako organ I instancji, a więc występował jako podmiot któremu na podstawie ustawowych kompetencji przysługują środki prawne właściwe organom administracji państwowej. Podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może być organ, który orzekał w sprawie na jakimkolwiek jej etapie. Organ w tym przypadku nie ma interesu prawnego w rozumieniu przepisu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a., a dopuszczenie możliwości wniesienia skargi przez organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie w sprawie, nadawało by temu organowi dwojakie uprawnienia.
Z jednej strony uprawnienia władcze w zakresie rozstrzygnięcia, z drugiej - uprawnienie strony, która kwestionuje poprzez skargę takie rozstrzygnięcie. Uprawnień takich nie przewidują przepisy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. B. B. nie ma statusu strony postępowania administracyjnego prowadzonego w tej sprawie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., zatem nie jest uprawniony do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Stanowisko o niedopuszczalności skargi składanej przez organ pierwszej instancji potwierdza orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że do podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi nie należy organ administracji, któremu w sprawie, na którymkolwiek jej etapie przysługuje kompetencja do jej decyzyjnego rozstrzygnięcia. Tym samym organowi I instancji, nie przysługuje skarga na decyzję organu II instancji, który rozpatrzył odwołanie (por. postanowienie NSA z dnia 20 lutego 2001 r., sygn. akt II SA/Po 353/01; nie publ.). Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 15 października 1990 r. SA/Wr 990/90 (ONSA 1990/4 poz. 7), stwierdzając, iż bez względu na przedmiot sprawy i jego rzeczywisty związek z interesem prawnym gminy nie jest ona stroną postępowania administracyjnego w sprawie indywidualnej z zakresu administracji publicznej dotyczącej osoby trzeciej, w której decyzje wydaje wójt gminy.
Gmina ani żaden jej organ nie są uprawnione do zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji organu odwoławczego. Pogląd o braku legitymacji skargowej organu administracji orzekającego w sprawie został zaakceptowany w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z dnia 2 marca 2006 r., sygn. akt II GSK 387/05 Sąd stwierdził, że: "Organ działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. (...) Przedmiot sprawy rozstrzyganej decyzją nie dotyczy interesu prawnego tego organu, gdyż nie działa on jako nosiciel tegoż w rozumieniu art. 28 k.p.a. i art. 50 § 1 p.p.s.a., lecz jako podmiot wykonujący przyznane mu kompetencje".
Z tych względów skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 p.p.s.a.