Uzasadnienie
Pismem z 20 czerwca 2017 r. H.P. (zwany dalej: "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia.
Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
- 1.1. H. P. wystąpił do Burmistrza Gminy B. o wydanie zaświadczenia "od kiedy jego rodzice byli właścicielami gospodarstwa rolnego na terenie Gminy B.."
- 1.2. Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. Burmistrz Gminy B. odmówił wydania zaświadczenia stwierdzając, że organ podatkowy nie prowadzi ewidencji majątku i z tych względów nie podstaw do wydania zaświadczenia o posiadaniu gospodarstwa rolnego.
- 1.3. H. P. złożył zażalenie na ww. postanowienie.
- 1.4. Postanowieniem z [...] czerwca 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza Gminy B. z [...] kwietnia 2017 r.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że stosownie do treści art. 306a § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej jako: "O.p.") organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie jeżeli:
- 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Z kolei z art. 306b § 1 O.p. wynika, że w przypadkach, o których mowa w art. 306a § 2, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji nie posiada informacji, których dotyczy żądanie Skarżącego, zatem nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści. Organ wskazał, że w sytuacji, gdy w posiadaniu organu podatkowego nie znajdują się dane potwierdzające fakty lub stan prawny, których zaświadczenie ma dotyczyć, wynikające w szczególności z prowadzonych przez ten organ rejestrów lub ewidencji, organ nie ma tylko obowiązku, ale i uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do istnienia tych faktów lub stanu prawnego i nie może wydać żądanego zaświadczenia.
- 2.1. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zwrócił się o jej rozpatrzenie przy uwzględnieniu treści zawartej w przedmiotowej sprawie.
- 2.2. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
3. Kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 - dalej zwanej "P.p.s.a.") lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.
- 4. Przedmiotem sporu jest prawidłowość odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści - od kiedy rodzice Skarżącego byli właścicielami gospodarstwa rolnego na terenie Gminy B..
- 5. Zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Skarga jest niezasadna.
- 6. Przepis art. 306a O.p. stanowi, że organ podatkowy wydaje zaświadczenia na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania. Zaświadczenie wydaje się w granicach żądania wnioskodawcy. Na mocy art. 306a § 2 oraz art. 306b § 1 O.p., zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
- 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W tych przypadkach, organ podatkowy jest obowiązany wydać zaświadczenie, jeżeli chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów lub z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu.
Postępowanie wyjaśniające przed wydaniem zaświadczenia, o jakim mowa w art. 306b § 2 O.p. ogranicza się do takiego postępowania, które pozwoli na urzędowe stwierdzenie znanych faktów lub stanu prawnego w zakresie danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 8 lutego 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 966/11 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej zwanej "CBOSA"), że określenie "dane znajdujące się w jego posiadaniu" użyte w art. 306b § 2 O.p. nie może być rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o wydanie zaświadczenia w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających.
Art. 306c O.p. obliguje do odmowy wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Zatem, gdy dane niezbędne do wydania zaświadczenia pozwalają na stwierdzenie braku zgodności między treścią żądania a stanem rzeczywistym wynikającym z posiadanych przez organ danych, to taka sytuacja wymusza na organie wydanie postanowienia odmawiającego wydania zaświadczenia (wyrok WSA w Krakowie z 30 października 2008 r., sygn. akt I SAB/Kr 2/08 - CBOSA).
7. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz, 1892 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Grunty na potrzeby opodatkowania należy klasyfikować na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jak wskazuje art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 210 ze zm.) ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie.
Na podstawie art. 7a ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm.) prowadzi się ewidencję podatkową nieruchomości, która zawiera dane o podatnikach i przedmiotach opodatkowania, w szczególności wynikające z informacji i deklaracji składanych przez podatników na podstawie przepisów ustawy oraz przepisów o podatku rolnym i podatku leśnym, danych zawartych w księgach wieczystych, w ewidencji gruntów i budynków oraz innych ewidencjach i rejestrach, w tym prowadzonych przez organy administracji publicznej. Ewidencję podatkową nieruchomości prowadzi organ podatkowy właściwy dla podatku od nieruchomości, a więc Burmistrz Gminy B..
8. 1. Zaznaczyć należy, że Skarżący nie zwracał się do organu podatkowego z żądaniem wskazania statusu jego rodziców jako podatników podatku rolnego na przestrzeni czasu, a takie dane organ podatkowy właściwy dla tego podatku ewidencjonuje. Skarżący musi mieć na względzie to, że żądanie zawarte we wniosku o wydanie zaświadczenia organ podatkowy musi odczytywać dosłownie. Organ nie może tego żądania przeinaczać lub "dopasowywać" do zawartości prowadzonych ewidencji lub rejestrów.
Żądanie wyrażone we wniosku, w brzmieniu w nim zawartym, nie pozwala na powiązanie jego treści z ewidencją prowadzoną przez organy podatkowe. Treść wniosku wskazuje, jak to też trafnie rozumieją organy podatkowe, że Skarżący zmierza do ustalenia statusu właścicielskiego swoich rodziców. To żądanie, w sposób w jaki zostało sformułowane, dotyczy więc ustalenia przez organ podatkowy historycznego (wyjaśnienia w toku postępowania nawiązują do epoki rozbiorów Polski) stanu majątkowego rodziców Skarżącego, a nie statusu jego rodziców jako podatników podatku rolnego na terenie Gminy B..
Organ podatkowy trafnie wskazuje, że nie ewidencjonuje stanu własności gospodarstw rolnych.
8.2. Skoro w niniejszej sprawie Burmistrz Gminy B. nie posiada informacji, których dotyczy żądanie Skarżącego to nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej treści. W sytuacji, gdy w posiadaniu organu podatkowego nie znajdują się dane potwierdzające fakty lub stan prawny, których zaświadczenie ma dotyczyć, wynikające w szczególności z prowadzonych przez ten organ rejestrów lub ewidencji, organ nie ma obowiązku, ale nie ma też uprawnienia do prowadzenia postępowania wyjaśniającego, co do ustalenia istnienia tych faktów lub stanu prawnego i nie może wydać żądanego zaświadczenia.
8.3. Organ jest zobligowany treścią art. 306b § 1 O.p. do odmowy wydania zaświadczenia, jeżeli nie może wydać zaświadczenia. Tym samym organ nie mógł wniosku o wydanie zaświadczenia przekazać innemu organowi lub sądowi. Skoro przepisy Działu VIIIa O.p. przewidują możliwość wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia to nie można jednocześnie prowadzić postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia ewentualnie innego organu lub sądu, który być może posiada dane pozwalające na wydanie zaświadczenia i przekazywać w takim wypadku sprawy innemu organowi. Postępowanie wyjaśniające w sprawie wydania zaświadczenia nie zmierza do rozpatrzenia sprawy administracyjnej, ale co najwyżej do odnalezienia danych w celu potwierdzenia istniejącego obecnie lub w przeszłości stanu, a ściślej rzecz ujmując do odnalezienia danych w organie, do którego się zwrócono, a nie we wszelkich innych organach lub sądach w Polsce.
Przed ewentualnym wydaniem zaświadczenia możliwe jest przeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 306b § 2 O.p. Postępowanie to sprowadza się tylko do badania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji i innych danych, które pozostają w dyspozycji organu mającego wydać zaświadczenie. W konsekwencji tego, ustalenia czynione przez organ są ograniczone. Nie ma on, bowiem kompetencji do wykorzystywania na potrzeby wystawiania zaświadczenia, danych, które nie znajdują się w dyspozycji tego organu.
Zatem postępowanie określone w art. 306b § 2 O.p. jest postępowaniem wyjaśniającym, nie jest natomiast w ścisłym znaczeniu postępowaniem dowodowym. Postępowanie to jest ograniczone do minimum niezbędnego do urzędowego stwierdzenia znanych faktów lub stanu prawnego, w zakresie danych pozostających w dyspozycji organu podatkowego mającego wydać zaświadczenie (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 maja 2009 r., II FSK 143/08 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 29 stycznia 2016 r., I SA/Lu 866/15, CBOSA). Analogiczny pogląd, na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, które w tym zakresie są zbliżone do regulacji O.p., prezentują prawomocne wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z 20 października 2016 r., II SA/Ol 973/16 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 grudnia 2009 r., II SA/Wa 1616/09 (CBOSA).
W ocenie Sądu organ podatkowy nie dysponując danymi niezbędnymi do wydania zaświadczenia prawidłowo odmówił wydania zaświadczenia.
- 9.1. Sąd nie znajduje powodów do stwierdzenia, że w zaskarżonym postanowieniu naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy. Sąd nie dopatruje się wystąpienia okoliczności naruszających prawo i mogących być podstawą wznowienia postępowania. Sąd nie znajduje też przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia w całości lub w części.
- 9.2. Z tych względów, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało skargę oddalić.