Uzasadnienie
Postanowieniem z 19 października 2011 r. zwolniono Skarżącego J.W. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz doradcę podatkowego, którym wyznaczony został M. M. Wyrokiem z 16 maja 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego. Odpis tego wyroku wraz z uzasadnieniem, sporządzonym na skutek wniosku zgłoszonego najpierw przez pełnomocnika, a następnie przez Skarżącego, doręczono temuż pełnomocnikowi 20 czerwca 2012 r. Przy piśmie z 9 lipca 2012 r. pełnomocnik przedłożył opinię prawną o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z dowodem jej nadania. Na tej podstawie wniósł o przyznanie wynagrodzenia tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu za wspomnianą opinię, które nie zostały pokryte w żadnej części.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153).
W niniejszej sprawie – na obecnym jej etapie - pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Jak bowiem wynika z protokołu rozprawy pełnomocnik pouczony o prawie wniesienia wniosku o zasądzenie zwrotu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, wniosku takiego nie zgłosił. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 120 zł, o czym stanowi § 3 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.