Uzasadnienie
Skarżący W. i G. T. wnieśli o zwolnienie od kosztów sądowych. Wskazali, że Skarżący jest osobą bezrobotną, zaś Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, z której nie osiąga dochodu. Niewielkie środki jakie posiadają przeznaczane są na bieżące wydatki takie jak zakup żywności (1.000 zł), opłaty za energię elektryczną (300 zł), opłaty za wodę, gaz, podatki od nieruchomości (250 zł), telefon (100 zł), lekarstwa (100 zł), odzież (200 zł), wydatki szkolne (200 zł). Skarżący podali, że we wspólnym gospodarstwie domowym pozostaje syn w wieku szkolnym. Do majątku zaliczyli dom w G., dwa mieszkania w W. oraz mieszkanie w G., a także dwie nieruchomości rolne. Zaznaczyli jednak, że nie posiadają majątku podlegającego sprzedaży, gdyż wszystko zostało zajęte w postępowaniach administracyjnych. Dodali, że Skarżąca zaciągnęła kredyty bankowe na kwotę 800.000 zł.
W odpowiedzi na wezwanie do przedłożenia dodatkowych informacji Skarżący wyjaśnili, że pomocy finansowej na pokrycie bieżących wydatków udziela im córka i reszta rodziny. Skarżący nie osiąga dochodu, w związku z tym nie składa deklaracji podatkowych, nie posiada także rachunku bankowego. Reprezentujący Skarżących pełnomocnik świadczy swoje usługi bezpłatnie. Podkreślili, że mieszkania w W. są obciążone hipotekami oraz są w stanie deweloperskim, co utrudnia ich sprzedaż bądź najem. Skarżących nie stać na ich wykończenie. Na koniec powołali się na fakt przyznania im prawa pomocy w innej sprawie. Skarżący przedłożyli oświadczenie z 16 marca 2015 r., zeznanie podatkowe, zaświadczenie o wysokości salda na rachunku, oświadczenie pełnomocnika, zawiadomienia o zajęciu praw majątkowych, tytuły wykonawcze, postanowienie wydane w sprawie III SA/Wa 3059/14, wydruk z księgi wieczystej.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Na wstępie podkreślić należy, iż Skarżący ubiegają się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.
Tymczasem jedynym kosztem sądowym, do uiszczenia którego są oni zobowiązani na obecnym etapie postępowania jest wpis od skargi kasacyjnej w wysokości 100 zł. Z nadesłanych materiałów nie wynika, jakoby jego opłacenie przekraczało możliwości finansowe Skarżących. Przeciwnie Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą, z której w 2014 r. osiągnęła przychód w wysokości 465.959 zł. Co prawda koszty podatkowe przewyższyły ten przychód, bo wyniosły 590.810,64 zł, jednakże okoliczność ta nie może mieć decydującego znaczenia dla oceny możliwości finansowych Skarżących. Jak bowiem wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 sierpnia 2015 r. (II FZ 646/15) strata jest jedynie wynikiem różnicy między przychodami a kosztami działalności, które to koszty są wynikiem decyzji gospodarczych danego podmiotu. Tym samym strata nie musi wcale świadczyć o złej kondycji materialnej danego podmiotu.
Sami zresztą Skarżący oświadczyli, że dysponują niewielkimi środkami pieniężnymi, które przeznaczają na bieżące wydatki. Uwzględniając przedstawioną przez nich kalkulację tych wydatków referendarz sądowy doszedł do przekonania, iż w wydatkach tych Skarżący mogą dokonać pewnych zmian i oszczędności. Zmiany te pozwolą im wygospodarować kwotę 100 zł celem opłacenia skargi kasacyjnej. Zdaniem referendarza sądowego zapłata tej kwoty nie wywoła negatywnego wpływu na możliwość utrzymania Skarżących i ich syna.
W rezultacie uznać należy, iż Skarżący nie wykazali – jak tego wymaga art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") - że nie są w stanie ponieść kosztów sądowych. Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.