Uzasadnienie
A.P. (dalej jako "Skarżąca"), wnioskiem zawartym w piśmie z 19 marca 2015 r., zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
W dniu 26 marca 2015 r. wezwano Skarżącą do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wezwano również Skarżącą do nadesłania dodatkowych dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej. W załączeniu przesłano skarżącej formularz PPF.
Wezwanie z 26 marca 2015 r. wysłano na adres wskazywany przez Skarżącą. Mimo dwukrotnego awizowania przesyłki, nie została ona odebrana z urzędu pocztowego. W konsekwencji, zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a.") przesyłka uznana została za doręczoną w trybie zastępczym w dniu 13 kwietnia 2015 r. Zakreślony w wezwaniu termin upływał więc w dniu 20 kwietnia 2015 r. Pomimo upływu wskazanego terminu, Skarżąca nie przekazała żądanych dokumentów, w szczególności wypełnionego formularza PPF. Z tych względów, na podstawie art. 257 p.p.s.a. referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2015 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Skarżąca pismem z dnia 27 maja 2015 r. wniosła sprzeciw od powyższego zarządzenia. Stwierdziła, iż nie otrzymała awiza od wysłanej przesyłki przez Sąd. Wniosła o ponowne przesłanie przesyłki zawierającej ww. wezwanie oraz formularz PPF i o przywrócenie "właściwych" terminów sądowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek o przyznanie prawa pomocy należało pozostawić bez rozpoznania.
Zgodnie z przepisem art. 260 p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
W myśl art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru – w tym przypadku PPPr. Konsekwencje niezłożenia wniosku w takiej właśnie formie reguluje art. 257 p.p.s.a., stanowiący, iż wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że warunkiem rozpoznania merytorycznego wniosku o przyznanie prawa pomocy, jest złożenie tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. Skarżąca jednak w zakreślonym przez referendarza sądowego terminie, ani terminie późniejszym, nie przedstawiła stosownego formularza. Tymczasem dopóki formularz taki nie zostanie złożony, dopóty wniosek Skarżącej o przyznanie prawa pomocy nie może być rozpoznany.
Z tej przyczyny, Sąd na podstawie art. 257 w związku z art. 252 p.p.s.a. i art. 260 p.p.s.a. postanowił jak na wstępie.