Uzasadnienie
Skarżący K.Z. wniósł skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie zaliczenia wpłaty z 1 kwietnia 2016 r. na poczet zaległości podatkowych. W skardze tej zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania "przedmiotowej decyzji", motywując to faktem wniesienia wspomnianej skargi, która "może zostać przez Sąd pozytywnie rozpatrzona" oraz brakiem przesłanek "wykluczających dopuszczalność wstrzymania wykonania".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przy czym instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności dotyczy tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Przez wykonanie aktu należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w tym akcie.
Tymczasem nie można wstrzymać wykonania postanowienia o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Takie postanowienie nie nakłada bowiem na jego adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Postanowienie to ma charakter informacyjny. Organ podatkowy informuje mianowicie adresata w jaki sposób zarachował wpłatę określonej kwoty, tj. na poczet jakiej zaległości podatkowej i w jakim stopniu dana zaległość oraz odsetki za zwłokę zostały uregulowane. Stanowisko takie jest jednolicie prezentowane w orzecznictwie (por. postanowienie WSA w Rzeszowie z 12 stycznia 2016 r., I SA/Rz 1138/15; postanowienie WSA w Łodzi z 20 sierpnia 2015 r., I SA/Łd 461/15).
Skoro zatem zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.
Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, że wniosek Skarżącego nie został w żaden sposób uzasadniony. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że wystąpienie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu wiąże się z obowiązkiem takiego jego sformułowania, by powołane we wniosku okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229).
Wniosek Skarżącego powyższych wymogów nie spełnia. Niewątpliwie podstawą do jego uwzględnienia nie mógłby być sam fakt złożenia skargi, która – jak twierdzi Skarżący - "może zostać przez Sąd pozytywnie rozpatrzona". Ustawodawca nie wiąże bowiem – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi. Sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżony akt dotknięty jest wadą uzasadniającą jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA 2007, nr 4, poz. 77).
Innymi słowy celem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom, a nie ocena legalności decyzji (postanowienie NSA z 10 lipca 2008 r., II OZ 741/08).
Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.