Uzasadnienie
Postanowieniem z 10 lutego 2012 r. na rzecz Skarżącego J. M. ustanowiono adwokata, którym wyznaczona została M. C.. Ta z kolei udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego radcy prawnemu P.C., który przy piśmie z 19 czerwca 2012 r. przedłożył opinię prawną o braku zasadności sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej. Na tej podstawie wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając, że nie zostały one pokryte w całości ani w części. W odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego pełnomocnik przesłał dowód przekazania wspomnianej opinii Skarżącemu.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu sprowadzała się do sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 900 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna, gdyż zaskarżoną do Sądu decyzją wymierzono Skarżącemu łączne zobowiązanie pieniężne w kwocie 9.947 zł. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia). W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.