Uzasadnienie
P.K. (zwany dalej: "Skarżącym") wystąpił w niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 22 marca 2017 r. Skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dokumentów dotyczących jego sytuacji materialnej.
Następnie Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie nadesłał wypełniony częściowo formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF.
Z uwagi na powyższe, na podstawie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 27 kwietnia 2017 r. Skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez uzupełnienie oświadczeń wniosku z pkt od 5 do 11 lub ponowne nadesłanie właściwie wypełnionego formularza PPF, w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżący nie odpowiedział na powyższe wezwanie.
Zarządzeniem z dnia 8 czerwca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił powyższy wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a."
Pismem z dnia 26 czerwca 2017 r. Skarżący złożył sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, zarzucając naruszenie przepisów art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu jego wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący wskazał, że zastosował się do wezwania referendarza sądowego i złożył formularz PPF, natomiast referendarz sądowy nie dokonał oceny jego sytuacji majątkowej oraz nie rozpoznał wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżący z ostrożności zarzucił również brak prawidłowego wezwania go do uzupełnienia złożonego wcześniej formularza wniosku PPF, co w konsekwencji powoduje, że skierowane do niego wezwanie nie wywiera żadnych skutków prawnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 245 § 1 p.p.s.a. stronie postępowania sądowo-administracyjnego może zostać przyznane prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie natomiast do treści art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a. od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015r., poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie, przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się stronę do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15).
Powyższe odnosi się również do wniosku, który - tak jak w niniejszej sprawie - co prawda został złożony przez Skarżącego na urzędowym formularzu PPF, jednakże nie został przez niego w całości wypełniony. Wniosek ten zawiera bowiem w istocie jedynie dane osobowe Skarżącego, zakres wnioskowanego prawa pomocy oraz jego podpis ze wskazaniem daty. W takiej sytuacji Skarżący został więc prawidłowo wezwany przez referendarza sądowego do uzupełnienia braków formalnych jego wniosku o przyznanie prawa pomocy, poprzez uzupełnienie oświadczeń wniosku z pkt od 5 do 11 lub ponowne nadesłanie właściwie wypełnionego formularza PPF, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
Skarżący nie odpowiedział jednak na powyższe wezwanie. Zgodnie natomiast z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.