Uzasadnienie
B. S. (dalej jako strona lub skarżący), w formularzu PPF z 29.01.2015 r, zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wskazał, że: - jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku; - utrzymuje się z pomocy od rodziców (500-1000 zł miesięcznie); - zamieszkuje wraz synem i żoną w lokalu żony, który został przejęty za dług powstały w trakcie małżeństwa; - jest właścicielem [...] z 2007 r i [...] z 2008 r, które zostały zabezpieczone przez organy podatkowe; - z żoną posiada rozdzielność majątkową; - prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i synem (syn ur w [...] r, pkt 6 formularza PPF).
Wezwania referendarza sądowego z 13.04.2015 r o nadesłanie, m.in. dokumentów finansowych dotyczących żony, odpisu wyciągów ze swoich i żony rachunków bankowych, oznaczenie wszystkich źródeł utrzymania – swoich i żony, wskazanie podejmowanej działalności zarobkowej, skarżący nie wykonał. Pełnomocnik skarżącego poprosił o prolongatę terminu do 4.05.2015 r.
Obecnie, w sprawie skarżącego, wymagalnym kosztem sądowym jest kwota 100 zł (wpis od zażalenia na postanowienie o wstrzymaniu wykonanania).
Referendarz sądowy zauważa, ze wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych był już rozpoznawany. Skarżący został zwolniony od wpisu od skargi, m.in. z uwagi na realizację postulatu bezzwłocznego dostępu do Sądu. Odmowę przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie referendarz sądowy uzasadnił niepełnym wykazaniem sytuacji finansowej i życiowej strony, tj. niepełnym wykonaniem wezwania Sądu.
Referendarz sądowy ze smutkiem zauważa, że okoliczność ta – niewykazania sytuacji - nie zmieniła się w tym postepowaniu. Pomimo skutecznego doręczenia wezwania z 13.04.2015 r – co wynika z uzyskania nań odpowiedzi – i pomimo prolongaty terminu na złożenie dokumentów do 4.05.2015 r, wezwanie starszego referendarza sądowego pozostało niewykonane. Dlatego też niemożliwym stało się, zwłaszcza wobec oceny zawartej w postanowieniu z 12.12.2014 r III SA/Wa 2931/14, rozważanie szczegółowych przesłanek prawa pomocy z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skoro obowiązkiem strony oczekującej na korzystne rozstrzygnięcie jej wniosku o prawo pomocy jest wykazanie sytuacji życiowej, a strona, pomimo wezwania, nie uczyniła tego, to wniosek o prawo pomocy należało rozpoznać odmownie.
Dlatego, na podstawie art.243 § 1, art. 245 § 1, § 3 oraz art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., referendarz sądowy zadecydował jak w sentencji.