Uzasadnienie
B.S. – dalej "Skarżący" - pismem z dnia 28 lipca 2014 r. wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Wraz ze skargą Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się z pomocy rodziców, zamieszkuje wraz synem i żoną w lokalu żony, który został przejęty za dług powstały w trakcie małżeństwa. Jest właścicielem [...] z 2007 r. i [...] z 2008 r., które zostały zabezpieczone przez organy podatkowe. Z żoną posiada rozdzielność majątkową. Prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i synem.
Postanowieniem z dnia 12 grudnia 2014 r. referendarz sądowy zwolnił Skarżącego od wpisu sądowego od skargi i odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.
Postanowieniem z dnia 20 stycznia 2015 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odmówił Skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Skarżący pismem z dnia 28 stycznia 2015 r. wniósł zażalenie na ww. postanowienie oraz ponownie złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W dniu 14 kwietnia 2015 r. Skarżący został wezwany do nadesłania dodatkowych informacji dotyczących jego sytuacji majątkowej m.in. dokumentów finansowych dotyczących żony, odpisu wyciągów ze swoich i żony rachunków bankowych, oznaczenie wszystkich źródeł utrzymania – swoich i żony, wskazanie podejmowanej działalności zarobkowej.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący pismem z dnia 27 kwietnia 2015 r. złożył wniosek o prolongatę terminu do nadesłania dodatkowych informacji o sytuacji majątkowej Skarżącego i jego żony do dnia 4 maja 2015 r.
Postanowieniem z dnia 14 maja 2015 r. referendarz sądowy odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Skarżący pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. wniósł sprzeciw na ww. postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej zwanej "ppsa". W uzasadnieniu Skarżący podkreślił, że w niniejszej sprawie zostało mu przyznane prawo pomocy na skutek uprzednio złożonego wniosku, a od tamtego czasu jego sytuacja finansowa nie zmieniła się, w związku z czym, w ocenie Skarżącego, zasadne jest zwolnienie go z kosztów sądowych.
Skarżący podkreślił, że leczy się w poradni [...], a także od 2010 roku leczy się [...]. Na leki wydaje ok 100 zł miesięcznie. Wyjaśnił również, że nie posiada majątku w postaci nieruchomości, ruchomości, a także oszczędności. Między Skarżącym a jego żoną, ustanowiono rozdzielność majątkową i z uwagi na obecną sytuację rodzinną nie jest w stanie przedłożyć wyciągu z rachunku bankowego żony. Do pisma Skarżący dołączył oświadczenie o stanie majątkowym, kserokopię rozliczenia podatku za 2013 r. oraz kserokopię decyzji Starosty Powiatu R. o uznaniu Skarżącego za osobę bezrobotną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 260 ppsa w razie wniesienia sprzeciwu, jeżeli nie został on odrzucony, postanowienie przeciwko któremu został wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Skuteczne wniesienie sprzeciwu spowodowało zatem usunięcie z obrotu prawnego postanowienia referendarza sądowego z 14 maja 2015 r. Pod względem skutków prawnych jest ono traktowane jako nieistniejące.
Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 ppsa, prawo pomocy przysługuje osobie fizycznej w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Oceniając wniosek Skarżącego z punktu widzenia powyższej przesłanki Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Z nadesłanych informacji wynika bowiem, że Skarżący znajduje się w trudnej sytuacji finansowej. Skarżący jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Utrzymuje się z pomocy rodziców w wysokości ok 400 – 600 zł miesięcznie, zamieszkuje wraz synem i żoną w lokalu żony, który został przejęty za dług powstały w trakcie małżeństwa. A ponadto leczy się w poradni [...], a także od 2010 roku leczy się [...].
Z powyższego wynika zatem, że środki, którymi Skarżący dysponuje, są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznać należało, iż zachodzą przesłanki do udzielenia mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 oraz art. 260 ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji.