Uzasadnienie
Skarżąca – M.S. zwróciła się o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie pełnomocnika, argumentując, iż ponad 4 lata przebywa w areszcie śledczym. Z tego powodu syn pozostaje na utrzymaniu ojca. Oświadczyła, że w chwili obecnej nie posiada nieruchomości, ani oszczędności. Dodała, iż ze względu na areszt wysokość dochodu oraz stan majątkowy rodziny nie są jej znane. Otrzymywane wsparcie finansowe określiła na kwotę od 200 zł do 500 zł. Wsparcie to obejmuje również paczki. Skarżąca przedstawiła sporządzoną przez zakład karny informację o zatrudnieniu i stanie konta.
Referendarz sądowy postanowieniem z dnia 15 lipca 2016 r. ustanowił na rzecz Skarżącej doradcę podatkowego oraz umorzył postępowanie w sprawie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
Na powyższe postanowienie Skarżąca pismem z dnia 22 lipca 2016 r. wniosła sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
W myśl art. 260 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016, poz. 718, powoływanej dalej jako "P.p.s.a.") w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.
Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie oraz ustanowienie pełnomocnika. Jak natomiast wynika z akt sprawy Skarżąca zwolniona już została z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Zwolnienie to wynika mianowicie z art. 239 § 1 pkt 4 P.p.s.a., zgodnie z którym, nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona, której przyznane zostało prawo pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w zakresie określonym w prawomocnym postanowieniu o przyznaniu tego prawa.
Wobec Skarżącej postanowienie takie wydano w dniu 5 marca 2015 r. Na jego mocy zwolniono ją od kosztów sądowych ponad uiszczoną przezeń kwotę 20 zł. Przyznane w tym zakresie prawo pomocy nie zostało cofnięte. W tej sytuacji rozpoznawanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych stało się zbędne, a postępowanie w tym zakresie podlega umorzeniu na podstawie art. 249a P.p.s.a.
Oceniając natomiast wniosek Skarżącej o ustanowienie pełnomocnika Sąd stwierdził, iż zasługuje on na uwzględnienie. Sąd podziela bowiem stanowisko wyrażone w przywołanym wyżej postanowieniu z 5 marca 2015 r., iż z uwagi na fakt tymczasowego aresztowania Skarżącej, brak aktualnie zatrudnienia oraz niewielką pomoc finansową otrzymywaną od rodziny (w 2015 r. łączne wpływy z zewnątrz wyniosły 2.669,45 zł, zaś w 2016 r. 1.400 zł) środki, którymi ona dysponuje są ograniczone i pozwalają na zaspokojenie tylko niezbędnych potrzeb życiowych. W tej sytuacji uznać należało, iż Skarżąca wykazała, że nie ma dostatecznych środków na pokrycie kosztów wynagrodzenia względem wybranego pełnomocnika. Zasadne jest zatem przyznanie jej prawa pomocy w zakresie jego ustanowienia. Co istotne umożliwi to Skarżącej skorzystanie z prawa do kontroli (w drodze skargi kasacyjnej) przez Sąd II instancji wydanego w niniejszej sprawie wyroku z 15 kwietnia 2016 r. oddalającego jej skargę. Realizacja tego prawa obwarowana jest bowiem "przymusem adwokackim", czyli wprowadzonym przepisem art. 175 P.p.s.a. obowiązkiem sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika.
Odnosząc się natomiast do wniosku Skarżącej o ustanowienie na jej rzecz rzecznika patentowego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (Dz.U z 2016r., poz. 221) zawód rzecznika patentowego polega na świadczeniu pomocy w sprawach własności przemysłowej. Niniejsza sprawa dotyczy natomiast postępowania egzekucyjnego, w związku z czym Sąd uznał, że doradca podatkowy najpełniej bronić będzie interesu Skarżącej w toczącym się postępowaniu.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 260 w zw. z art. 246 § 1 P.p.s.a. oraz art. 249a, postanowiono jak w sentencji.