Uzasadnienie
Postanowieniem z 9 września 2016 r. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu – W. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych powyżej kwoty 100 zł oraz ustanowił na jego rzecz radcę prawnego.
Pismem z 10 października 2016 r. Okręgowa Izba Radców Prawnych wyznaczyła radcę prawnego K. N. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego.
W dniu 27 października 2016 r. pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy.
W dniu 25 listopada 2016 r. pełnomocnik wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2016 r. oddającego wniesioną przez skarżącego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. Z kolei w dniu 6 grudnia 2016 r. pełnomocnik wniósł zażalenie na zarządzenie Sądu z 23 listopada 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku skarżącego o sporządzenie uzasadnienia wyroku.
Pismami z 6 maja 2017 r. pełnomocnik wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej, w tym wydatków w wysokości 4,20 zł za nadanie przesyłką poleconą skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej związanych wniesieniem zażalenia. Pełnomocnik oświadczył, że koszty te nie zostały opłacone ani w całości ani w części.
Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej – "P.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik sporządził i wniósł w imieniu skarżącego skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji oraz zażalenie na zarządzenie tego Sądu.
Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U.
z 2016 r., poz. 1715, dalej – "rozporządzenie").
Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, opłatę ustala się w wysokości określonej w rozdziałach 2-4, przy czym nie może ona przekraczać wartości przedmiotu sprawy.
Jak stanowi § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, opłata za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w postępowaniu przed sądem administracyjnym dla radcy prawnego wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
Zgodnie z kolei § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia, opłaty – w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, a do takiej właśnie należy niniejsza sprawa – wynoszą 240 zł.
W związku z powyższym, zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia, stawka za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 180 zł (75%).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik reprezentował skarżącego również w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z kolei z § 21 ust. 1 pkt 2 lit. d) rozporządzenia, opłata w postępowaniu zażaleniowym wynosi 120 zł.
W konsekwencji należna radcy prawnemu opłata wynosi łącznie 300 zł.
Jednocześnie, w myśl § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłaty za czynności radcy prawnego ustanowionego z urzędu podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W rozpoznawanej sprawie stawka ta wynosi 69 zł (300 x 23%).
Referendarz sądowy oddalił natomiast wniosek pełnomocnika w części dotyczącej zwrotu wydatków w wysokości 4,20 zł za nadanie przesyłką poleconą skargi kasacyjnej.
Referendarz sądowy zauważa, że jak wskazano w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2012 r., sygn. akt II FZ 30/12, definicja "niezbędnych kosztów postępowania" w sytuacji, gdy strona występuje osobiście lub jest reprezentowana przez nieprofesjonalnego pełnomocnika, a także gdy w jej imieniu występuje pełnomocnik będący radcą prawnym, została przedstawiona w art. 205 § 1 i 2 P.p.s.a. Zgodnie z § 2 art. 205 P.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego, zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. NSA ocenił, że powyższa regulacja ma charakter wyczerpujący, a zatem przedstawiony katalog kosztów niezbędnych nie może być rozszerzany na wydatki inne, w tym drobne i zwykle występujące przy okazji procesu sądowego.
Odnośnie zatem podawanych przez pełnomocnika w niniejszej sprawie kosztów nadania przesyłki, zdaniem referendarza sądowego, są to właśnie wyżej wspomniane "drobne i zwykle występujące przy okazji procesu sądowego wydatki", które pokrywa przyznane pełnomocnikowi wynagrodzenie.
Wnioskowana przez pełnomocnika opłata pocztowa nie stanowi zatem niezbędnych i udokumentowanych wydatków radcy prawnego o jakich mowa w § 2 pkt 2 rozporządzenia.
W tym zakresie wniosek pełnomocnika należało zatem oddalić.
W związku z powyższym, na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 P.p.s.a. oraz § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b) i d) oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia, postanowiono jak w sentencji.