Uzasadnienie
Skarżący – M. D., złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] września 2011 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r., od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Natomiast pismem z 28 października 2011 r. wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniósł, iż nie dysponuje obecnie środkami pieniężnymi niezbędnymi do zapłaty zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją. Dochody Skarżącego uzyskiwane z prowadzonej działalności gospodarczej oscylują w granicach 2.500 - 3.000 zł. Z tej sumy Skarżący musi opłacać wszelkie składki i opłaty, a także spłacać kredyt w wysokości 1.460 złotych miesięcznie. Odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje zatem powstanie u Skarżącego znacznej szkody. Do wniosku dołączono harmonogram spłat ww. kredytu i oświadczenie Skarżącego o wysokości uzyskiwanych dochodów. Pismem z 5 stycznia 2012 r. Skarżący wniósł o uwzględnienie przy rozpatrywaniu wniosku dokumentacji złożonej przez niego w związku z ubieganiem się o prawo pomocy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w tym przepisie ciąży na Skarżącym.
W ocenie Sądu Skarżący istnienia tych przesłanek nie wykazał.
Podniósł bowiem jedynie, że wykonanie decyzji przekracza jego możliwości finansowe i spowoduje powstanie znacznej szkody. Z załączonego do wniosku harmonogramu spłat wynika, że Skarżący spłaca raty kredytu w wysokości 1460 zł miesięcznie. Skarżący nie wskazał natomiast jakie negatywne skutki mogą wystąpić w zaistniałej sytuacji. Należy przy tym wziąć pod uwagę, że wspólny dochód żony i córki Skarżącego prowadzących z nim wspólne gospodarstwo domowe wynosi ok. 4100 zł. W tej sytuacji twierdzenia Skarżącego o negatywnych, zagrażających jego egzystencji skutkach wykonania decyzji, Sąd uznał za niewiarygodne.
Bez wątpienia kwota zobowiązania z tytułu podatku dochodowego za 2004 r., ustalonego decyzją organu pierwszej instancji, jest znaczna, a zatem wykonanie tej decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. Przez szkodę, o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy rozumieć szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób przyjąć, że wykonanie decyzji spowoduje powstanie trudnych do odwrócenia skutków.
Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04, w którym definiując przesłanki wyrządzenia znacznej szkody stwierdzono, iż chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Tego zaś Skarżący nie wykazał. Jego argumentacja jest ogólnikowa. Wskazać również należy, że przesłanki udzielenia prawa pomocy oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie są tożsame.
Uwzględniając powołane wyżej przepisy, stanowisko sądów administracyjnych oraz stan faktyczny sprawy, stwierdzić należy, że Skarżący nie wykazał w sposób wystarczający, dlaczego wykonanie zaskarżonej decyzji miałoby spowodować powstanie znacznej szkody. Tym samym Skarżący nie wykazał istnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.