Uzasadnienie
Spółdzielnia Budowlano- Mieszkaniowa Z. w W. (dalej: Spółdzielnia) wystąpiła z wnioskiem o udzielenie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczących kosztów uzyskania przychodów. Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że na podstawie art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 119, poz. 1116 ze zm. - dalej: u.s.m.), Spółdzielnia tworzy fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, odpisy na który obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi. Spółdzielnia w swoich zasobach posiada lokale mieszkalne, lokale użytkowe usługowe (niemieszkalne) oraz pawilon usługowy, przeznaczone na wynajem (działalność gospodarczą Spółdzielni). Dla przedmiotowych lokali utworzony jest fundusz remontowy z odpisu, którym obciążeni są najemcy lokali. Odpisy na fundusz remontowy obciążają koszty działalności operacyjnej Spółdzielni.
Zainteresowana sformułowała zapytanie: czy Spółdzielnia ma prawo uznać za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych odpisy na fundusz remontowy, dokonywane od lokali użytkowych (usługowych, niemieszkalnych) oraz od pawilonu usługowego.
W ocenie Spółdzielni, wskazany odpis stanowi koszt uzyskania przychodów, o czym świadczą powołane we wniosku wyroki NSA z dnia 4.09.2013 II FSK 2581/11 oraz z dnia 29.01.2014 II FSK 266/12.
W interpretacji indywidualnej z 9 lipca 2014 r. organ interpretacyjny uznał stanowisko zainteresowanej za nieprawidłowe. Uzasadniał, że w myśl art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) u.p.d.o.p. nie uważa się za koszt uzyskania przychodów odpisów i wpłat na różnego rodzaju fundusze tworzone przez podatnika; kosztem uzyskania przychodów są jednak podstawowe odpisy i wpłaty na te fundusze, jeżeli obowiązek lub możliwość ich tworzenia w ciężar kosztów określają odrębne ustawy. Wskazał, iż stosownie do art. 6 ust. 3 u.s.m. spółdzielnia mieszkaniowa tworzy fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych, a odpisy na ten fundusz obciążają koszty gospodarki zasobami mieszkaniowymi stanowiącymi mienie spółdzielni. Zdaniem organu, do kosztów można zaliczyć odpisy na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, zaś lokale użytkowe nie wchodzą w skład zasobów mieszkaniowych.
Po wyczerpaniu trybu administracyjnego, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Spółdzielnia zarzuciła interpretacji naruszenie art. 15 ust. 1 w związku z art. 6 ust.3 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych poprzez dokonanie nieprawidłowej wykładni pojęcia "zasobów mieszkaniowych"
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko, zawarte w interpretacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga musiała zostać uwzględniona, gdyż wydana w sprawie interpretacja indywidualna jest nieprawidłowa.
W powoływanym przez Skarżącą już we wniosku o wydanie interpretacji wyroku NSA z dnia 29 stycznia 2014 (II FSK 266/12), dokonano wykładni pojęcia "lokalu użytkowego". Zdaniem NSA, zawiera się ono w zakresie pojęciowym "zasobów mieszkaniowych" w rozumieniu art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 15 XII 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1222), a w konsekwencji odpisy na fundusz na remonty zasobów mieszkaniowych, dokonywane od lokali użytkowych, stanowią koszt uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 15 II 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2011 r., Nr 74, poz. 397 ze zm.) w zw. z art. 6 ust. 3 (cyt.) ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych.
Analogiczne stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 4 września 2013, wydanym w sprawie II FSK 2581/11. Uznał w nim, że zwrot "zasoby mieszkalne" użyty w art. 6 ust. 3 u.s.m. obejmuje również "lokale użytkowe". Odpisy na fundusz remontowy zasobów mieszkaniowych, o których mowa w art. 6 ust. 3 u.s.m., dokonane od lokali użytkowych, stanowią koszt uzyskania przychodu na podstawie art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 9 lit. a) u.p.d.o.p.
Pozycja Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz ugruntowana cytowanymi wyrokami linia orzecznicza nie pozwala Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu, orzekającemu w sprawie niniejszej, na bagatelizowanie dokonanej i cytowanej wyżej wykładni pojęcia zasobów mieszkaniowych. Z tego względu Sąd doszedł do przekonania o konieczności uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Organ powinien był bowiem swoje stanowisko przedstawić z uwzględnieniem tej właśnie linii orzeczniczej. Miała ona znaczenie ze względu na treść uzasadnienia wniosku o wydanie interpretacji.
Nie sposób zaakceptować sytuację, w której wydający interpretację indywidualną organ nie bierze pod uwagę istniejącej w orzecznictwie wykładni obowiązujących i mających zastosowanie w sprawie przepisów zwłaszcza, gdy wnioskodawca na tę właśnie wykładnię i orzecznictwo powołuje się i je akcentuje już we wniosku.
Organ, wydając interpretację indywidualną, powinien argumenty te należycie rozważyć, ocenić oraz odnieść się do wydanych już orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Uznając, że zaskarżona interpretacja jest niepełna, a przez to wadliwa, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji wyroku). Orzeczenie dotyczące kosztów postępowania sądowego (pkt II sentencji wyroku) znajduje uzasadnienie w treści art. 200 i 205 p.p.s.a.