Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawiez 5 lipca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 334/10

Uzasadnienie

Wnioskiem z [...] lipca 2009 roku Skarżąca Spółka pod firmą S. Sp. z o.o. zwrócił się o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wskazując, że w ramach prowadzonej działalności leasingowej nabywa samochody, w tym osobowe i oddaje do używania leasingobiorcom. Przez cały czas trwania umowy Skarżąca pozostaje właścicielem powyższych samochodów, leasingobiorcy zaś zobowiązani są do uiszczania miesięcznych rat leaingowych.

Umowa leasingu, w zakresie dotyczącym ubezpieczenia przedmiotu leasingu, przewiduje dwa alternatywne schematy ubezpieczenia przedmiotu leasingu, tj. (i) ubezpieczenie przedmiotu leasingu w ramach polisy generalnej Skarżącego, bądź (ii) ubezpieczenie u zewnętrznego ubezpieczyciela wybranego przez korzystającego. Korzystający posiadają możliwość wyboru dogodnego dla nich wariantu ubezpieczenia.

Zgodnie z Ogólnymi Warunkami Umowy Leasingu, w pierwszym wariancie, korzystający ma możliwość ubezpieczenia przedmiotu leasingu w ramach polisy generalnej Skarżącej zawierającej ubezpieczenia komunikacyjne typu OC, AC i NW oferowanej przez Skarżącą. Wariant ten zwalnia leasingobiorcę z obowiązku ubezpieczania przedmiotu leasingu we własnym zakresie. W tym wariancie korzystający ma do wyboru m.in. polisę jednoroczną bądź wieloletnią (refakturowaną). W takim przypadku Skarżąca refakturuje na korzystającego kwotę każdej wymaganej składki ubezpieczeniowej z uwzględnieniem stawki VAT zwolnionej, tj. stawki określonej w dokumencie finansowym wystawionym przez ubezpieczyciela. Refakturowana kwota jest identyczna z kwotą pobraną przez ubezpieczyciela i jest przedmiotem odrębnej faktury.

Skarżąca wskazała również, że świadczy usługi pomocnicze związane z usługami ubezpieczeniowymi i funduszami emerytalno-rentowymi bez obowiązkowych ubezpieczeń społecznych (klasyfikacja statystyczna wydana 12 marca 2009 przez Urząd Statystyczny w Łodzi).

Przy tak zakreślonym stanie faktycznym Skarżąca zadała pytanie: Czy w opisanym stanie faktycznym powinna, dla potrzeb VAT, uznać odsprzedaż usługi ubezpieczeniowej za świadczenie takiej usługi na rzecz leasingobiorców, w związku z czym usługi te powinny podlegać zwolnieniu od podatku VAT, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 1) w zw. z poz. 3 załącznika nr 4 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., zwanej dalej ustawą o VAT)?

W ocenie Skarżącej refakturowane usługi ubezpieczeniowe dla celów podatkowych powinny być potraktowane odrębnie od usługi leasingu tym samym wynagrodzenie z tytułu świadczenia przedmiotowych usług powinno podlegać opodatkowaniu na odrębnych zasadach względem usług leasingu.

1. 2. Interpretacją indywidualną z [...] października 2009 roku Minister Finansów uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe wskazując w uzasadnieniu że w przypadku świadczonych przez Skarżącą usług za podstawę opodatkowania uznać należy całą kwotę obrotu wynikającą z całości świadczenia pobieranego przez Skarżącą od nabywcy tj łącznie z kosztami ubezpieczenia, co oznacza, że do podstawy opodatkowania w przypadku świadczenia umów leasingu należy zaliczyć pobierane przez Skarżącą wynagrodzenie także w tym zakresie, w którym obejmuje obo zwrot kosztów ubezpieczenia.
2. 3. Pismem z [...] listopada 2009 roku Skarżąca wezwała Ministra Finansów do usunięcia naruszenia prawa.
3. 4. Odpowiadając na powyższe wezwanie, Minister Finansów w piśmie z [...] grudnia 2009 roku stwierdził brak podstaw do zmiany stanowiska.
4. 5. Nie zgadzając się ze stanowiskiem wyrażonym w interpretacji, Skarżąca złożyła do tutejszego Sądu skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżąca zarzuciła organowi wydającemu interpretację naruszenie

1. - art.29 ust. 1 ustawy o VAT w związku z niedokonaniem wykładni art. 709 1 oraz 709 6 kc
2. - naruszenie art. 145 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") poprzez nieuwzględnienie w wydanej interpretacji oraz odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa faktu, iż Skarżąca nie jest przekaźnikiem usług świadczonych przez ubezpieczyciela oraz nieuwzględnienie w wydanej Interpretacji oraz odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powołanych interpretacji prawa podatkowego i orzeczeń sądów administracyjnych oraz uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
3. - naruszenie art. 220 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r., Nr 90 poz. 854/2, zwanego dalej "TWE") oraz art. 14e § 1 o.p. poprzez nieuwzględnienie powołanego przez Spółkę dorobku orzeczniczego Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości i, w rezultacie, brak zmiany wydanej Interpretacji,
4. - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT w związku z art. 30 ust. 3 tejże ustawy oraz art. 28 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 11 grudnia 2006 r. 347/1 ze zm., dalej jako "Dyrektywa 112") poprzez nieuwzględnienie od rębności świadczonych usług,
5. - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy o VAT poprzez jego błędną interpretację, skutkującą w szczególności:
6. a. brakiem równego traktowania usług uznawanych za usługi pomocnicze wobec usługi głównej dla potrzeb podatku VAT,
7. b. zastosowaniem niekorzystnej wykładni powołanego przepisu wobec jego błędnej implementacji do polskich regulacji w zakresie podatku VAT,
8. - naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie skorzystania Spółce z przepisu prawa krajowego, który jest korzystniejszy niż błędnie przezeń implementowany przepis prawa wspólnotowego,
9. - naruszenie art. 32 Konstytucji poprzez nierówne traktowanie podatników,
10. - naruszenie art. 14c 2 O.p. poprzez brak uzasadnienia w odniesieniu do przedstawionego stanu faktycznego w wezwaniu do usunięciu naruszenia prawa, art. 121 O.p. poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz art. 124 O.p. poprzez naruszenie zasady przekonywania, w szczególności poprzez brak wskazania przez organ przesłanek, na podstawie których nie uznał argumentacji Spółki we wskazanych wyżej obszarach.
11. 6. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w interpretacji.
12. 7. Sąd rozpoznając sprawę na rozprawie w dniu [...] lipca 2010 r. stwierdził, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. sygn. akt I FSK 608/09 przedstawił składowi siedmiu sędziów do rozstrzygnięcia następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości " czy w świetle art. 29 ust 1 w stanie prawnym obowiązującym w 2006 r., podmiot świadczący usługi leasingu powinien włączyć do podstawy opodatkowania tych usług koszty ubezpieczenia przedmiotu leasingu?"
13. 8. Mając na uwadze, że zagadnienie prawne będące przedmiotem pytania składu zwykłego Naczelnego Sądu Administracyjnego skierowanego do składu powiększonego jest tożsame z zagadnieniem prawnym będącym sporu w zaskarżonej interpretacji oraz, że zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a. uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego mają moc ogólnie wiążącą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozstrzygający w niniejszej sprawie uznał, że odpowiedź na wskazane powyżej pytanie Sądu drugiej instancji będzie miała wpływ na wynik niniejszej sprawy.
14. 9. W tej sytuacji, Sąd postanowił na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesić postępowanie w sprawie do czasu zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego toczącego się na skutek skierowania przez Naczelny Sąd Administracyjny pytania prawnego opisanego w postanowieniu z 31 marca 2010 roku sygn. akt. I FSK 608/09.