Uzasadnienie
Strona skarżąca, tj R. K., zwrócił się w formularzu PPF z 14/3/2017 r. i z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu (adwokata).
Poinformował o tym, że: - prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i czwórką dzieci ([...], [...], [...], [...] r.); cała rodzina utrzymuje się z emerytury Skarżącego i świadczenia socjalnego żony (razem ok. 2540 zł); - żona nie pracuje; - dwóch synów uczy się na studiach dziennych ([...]), córka – w liceum. Przedstawił kalkulację kosztów życia (rubryka 11 formularza PPF). Wskazał ze nie posiada wartościowych przedmiotów, ani oszczędności. Żona jest właścicielem domu, w którym mieszka cała rodzina, dom został nabyty przed zawarciem związku małżeńskiego.
W wykonaniu wezwania referendarza sądowego z 18/4/2017 r strona wskazała, że: - żona podnajmuje jeden pokój z czego osiąga 274 zł miesięcznie; - żona podejmowała, ale dorywczo pracę; - z uwagi na sytuację materialną jeden z synów zaprzestał nauki za granicą i kontynuuje ją w Polsce; - stan zdrowia żony wymaga stałej opieki lekarskiej i medykamentów; - zadeklarował uczestnictwo w kosztach postępowania w kwocie 50 zł w sprawie.
Skarżący załączył kserokopię decyzji OPS i wyciągi z rachunku bankowego żony.
Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje:
Zgodnie z art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm. - dalej P.p.s.a), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym stosownie do art. 245 § 3 P.p.s.a. obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie pełnomocnika. W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika.
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Wymagalne w sprawie koszty sadowe obejmują wpis od skargi w wysokości 500 zł.
Zdaniem referendarza sądowego, sytuacja życiowa Skarżącego nie wyklucza wygospodarowania przez niego jakichkolwiek środków na poczet kosztów postępowania, co zresztą Skarżący sam zadeklarował w piśmie z 18 kwietnia 2017r.
Należy przy tym zaznaczyć, że to na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę. (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592).
Tymczasem z informacji nadesłanych przez Stronę wynika, że może dysponować ona stałym dochodem: z emerytury, świadczeń socjalnych, podnajmu – oraz – okresowo – z prac dorywczych żony. Zdaniem referendarza sądowego, wskazana powyżej kwota miesięcznego dochodu, przy zadeklarowanej strukturze i wysokości wydatków nie może być jednak podstawą oczekiwania, że Skarżący wygospodaruje – w pełnej wysokości - środki nie tylko na poczet wymagalnych kosztów sądowych (wpisu od skargi), ale także na poczet (rynkowych) kosztów działania pełnomocnika. Skarżącego obciążają bowiem tak koszty edukacji dzieci, jak koszty poratowania zdrowia, czy koszty utrzymania dużej (sześcioosobowej) rodziny.
Wobec powyższych rozważań, nie jest okolicznością uzasadniającą odmowę przyznania prawa pomocy choroba żony Skarżącego i koszty zaspokojenia potrzeb rodziny, ponoszone głownie z emerytury Skarżącego.
Decydując o zakresie uczestnictwa Skarżącego w kosztach postępowania referendarz sądowy uwzględnia zarówno przedstawioną kalkulację kosztów życia, w tym strukturę zakupów Skarżącego, jak też – z drugiej strony – wolę Skarżącego w uczestnictwie w kosztach postepowania.
Referendarz sądowy zauważa, że chociaż na obecnym etapie postępowania, tj. na etapie skargi, do toczenia sporu nie jest niezbędna pomoc profesjonalnego pełnomocnika, zaś Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to na potrzebę udziału pełnomocnika wskazuje zarówno czas trwania sporu podatkowego i sądowego, biorącego swój początek w latach 2009 i 2010 r., jak i kondycja finansowa rodziny, która, w najbliższym czasie, może nie ulec zmianie.
Z tych powodów, referendarz sądowy, na podstawie art. 243 § 1 P.p.s.a., art. 245 § 1, § 2 i § 3 P.p.s.a., art. 246 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.