Uzasadnienie
A. M. i I. M. (dalej: "Skarżący") pismem z dnia 26 października 2011r. złożyli do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2011r. w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 grudnia 2011 r. Skarżący zostali wezwani do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia od skargi na powołane w sentencji postanowienie Ministra Finansów. Zarządzenie zawierało pouczenie, że nieuiszczenie wpisu we wskazanym terminie spowoduje odrzucenie skargi.
Pismem z 26 stycznia 2012 r. pełnomocnik Skarżących cofnął przedmiotową skargę, wskazując jednocześnie, że Skarżący nie uiścili wpisu od skargi z powodu swojej sytuacji finansowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
skargę należało odrzucić.
Zgodnie z art. 230 §1 i §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej - P.p.s.a.), od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały; pismem takim jest między innymi skarga.
Jeśli należny wpis nie został uiszczony, wzywa się wnoszącego skargę do jego uiszczenia.
W myśl natomiast art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd.
Należy zauważyć, że w piśmie skierowanym do Sądu, pełnomocnik Skarżących poinformował, że ze względu na zły stan zdrowia oraz trudności finansowe Skarżący nie są w stanie uiścić żądanego wpisu od skargi.
Ustosunkowując się natomiast do wniosku pełnomocnika Skarżących, dotyczącego cofnięcia skargi wskazać należy, że merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. Jeżeli skarga zawiera takie braki, sąd skargę odrzuca (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 czerwca 1987 r., sygn. akt SA/Gd 537/87, OSP 1990 z. 4, poz. 207). Jak stanowi natomiast art. 161 § 1 pkt 1 Ppsa, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W orzecznictwie powszechnie aprobowany jest pogląd, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne.
W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Uwzględniając powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zobligowany był orzec jak w sentencji.