Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego, Skarżący A.M. i I. M. zwrócili się na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, motywując to trudną sytuacją finansową. Pismem z 26 stycznia 2012 r. pełnomocnik Skarżących oświadczył, że cofa skargę, gdyż z uwagi na zły stan zdrowia oraz trudności finansowe Skarżący nie są w stanie spełnić prośby Sądu o nadesłanie dodatkowej dokumentacji, ani też uiścić wpisu sądowego.
Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje:
Postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy należało umorzyć. Jakkolwiek w piśmie z 26 stycznia 2012 r., w którym to Skarżący cofnęli skargę, nie wskazali oni wprost, iż cofają także wniosek o przyznanie prawa pomocy, to jednak należało uznać, że w oświadczeniu o cofnięciu skargi (jako dalej idącym) mieści się także cofnięcie wspomnianego wniosku. Skoro bowiem Skarżący zrezygnowali ze swego udziału w postępowaniu sądowym, to oznacza, że zrezygnowali oni również z chęci skorzystania z pomocy państwa w sfinansowaniu tego postępowania. Wprawdzie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: "p.p.s.a.") nie zawierają normy, która pozwalałaby w takiej sytuacji umorzyć postępowanie w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy, to jednak referendarz sądowy doszedł do wniosku, że takie właśnie rozstrzygnięcie najpełniej oddaje istotę cofnięcia wniosku.
Stanowi ono mianowicie wyraz zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem postępowania o przyznanie prawa pomocy w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych. Z tej przyczyny, na podstawie art. 243 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.