Uzasadnienie
Postanowieniem z 13 lutego 2017 r. przyznano Skarżącej A. K. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, którym wyznaczona została I.C.. Ta w dniu 7 kwietnia 2017 r. zapoznała się z aktami sprawy, zaś w dniu 12 grudnia 2017 r. stawiła się na rozprawie. Wniosła o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu, oświadczając, iż żadne koszty nie zostały w tej sprawie opłacone. Wyrokiem z 12 grudnia 2017 r. Sąd uwzględnił skargę Skarżącej i uchylił zaskarżoną decyzję.
Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony (...) doradca podatkowy (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności (...) doradców podatkowych (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153; dalej: "rozporządzenie").
W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu obejmowała zapoznanie się z aktami sprawy oraz udział w rozprawie przed Sądem I instancji. W tej sytuacji pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie wynoszące 3.600 zł, co wynika z § 3 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia jest tu bowiem należność pieniężna wynosząca 94.770 zł. Jednocześnie wynagrodzenie to podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.