Uzasadnienie
J.P. (zwany dalej "Skarżącym"), działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] sierpnia 2017r. w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2013r. W skardze Skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W jego ocenie wykonanie decyzji i wszczęcie egzekucji mogłoby spowodować nieodwracalne w skutkach konsekwencje w prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, w związku z którą musi ponosić koszty. Nie jest on w stanie jednorazowo uiścić kwoty wskazanej w decyzji, a jej przymusowe ściągniecie doprowadziłoby do znacznego pogorszenia kondycji tej działalności. Zdaniem Skarżącego okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi wskazują ponadto na duże prawdopodobieństwo, że decyzja zostanie zmieniona, a w przypadku, gdy decyzja zostanie utrzymana w mocy Skarżący będzie wnosić o rozłożenie na raty należności z decyzji, gdyż nie jest w stanie jej jednorazowo zapłacić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Przepis art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.; zwana dalej: "P.p.s.a.") przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W orzecznictwie podkreśla się ponadto, że strona skarżąca jest wręcz zobligowana do przedstawienia argumentów i uzasadniających je dokumentów pozwalających sądowi na wszechstronną analizę przesłanek skorzystania z art. 61 § 3 P.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z 6 lutego 2009r. sygn. akt II FZ 39/09 i z 18 marca 2010r. sygn. akt II FSK 502/09). NSA w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził zaś, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą. Analogiczne stanowisko prezentuje NSA w postanowieniach z: 18 marca 2010r. sygn. akt II FSK 502/09 i z 11 maja 2011r. sygn. akt I FZ 88/11.
Sąd, orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskujący winien więc wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W orzecznictwie wskazuje się, że w art. 61 § 3 P.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 3 sierpnia 2006r., II SA/Bk 352/06). Przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są zatem jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonaniem aktu (por. postanowienia NSA z: 22 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 889/04; 8 grudnia 2004r. sygn. akt OZ 694/04 i z 9 marca 2005r. sygn. akt II OZ 52/05).
Sąd poglądy te w pełni podziela oraz uznaje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez Skarżącego we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym. Bez wskazania konkretnych danych obrazujących aktualną na dzień złożenia wniosku sytuację strony skarżącej nie jest możliwe dokonanie przez Sąd oceny, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania spornej decyzji.
Przesłanki podane we wniosku nie zostały przez Skarżącego uprawdopodobnione żadnymi okolicznościami faktycznymi ani dowodami z dokumentów. Tym samym lakoniczne uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji NUS jest niewystarczające do jego pozytywnego załatwienia. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie decyzji. W związku z powyższym brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.