Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] listopada 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta W. z [...] kwietnia 2012 r. ustalającą Skarżącym B. W. i Z. W. podatek od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 822 zł.
Jak wynika z akt sprawy organ I instancji wymierzył ten podatek z tytułu posiadania przez Skarżące nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
Od jego decyzji Skarżące odwołały się, podnosząc kwestie związane ze zmianą powierzchni gruntu.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło argumentacji Skarżących. Wskazało, że decyzję organu I instancji wydano na podstawie informacji z rejestru gruntów oraz oświadczenia podatkowego Skarżących z 20 lipca 1998 r. i 9 września 1998 r. Zgodnie z danymi zawartymi w tych dokumentach powierzchnia spornej nieruchomości wynosi 1.069 m2. Powierzchnia wskazana w oświadczeniach Skarżących jest tożsama z powierzchnią wskazaną w wypisie z rejestru gruntów z 24 maja 2012 r. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na znaczenie ewidencji gruntów, budynków i budowli przy wymierzaniu podatku od nieruchomości. Wskazał mianowicie, że dane zawarte w tej ewidencji mają walor dokumentu urzędowego. Organ podatkowy nie jest uprawniony do dokonywania zmian w ewidencji gruntów. Podważenie zapisów ewidencyjnych może nastąpić wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed właściwym organem prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta.
Dopóki to nie nastąpi, dopóty nie można skutecznie zarzucać organom podatkowym błędnych ustaleń co do prawa własności, powierzchni gruntu czy też jego klasy. Oznacza to, że Skarżące mają prawo wystąpić z wnioskiem do właściwego w tej sprawie organu administracji o wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów. Po ewentualnym uwzględnieniu wniosku przez ten organ i wprowadzeniu zmian do ewidencji gruntów organ podatkowy będzie uprawniony do uwzględnienia ewentualnej zmiany powierzchni nieruchomości. Organ odwoławczy podkreślił, że z akt sprawy nie wynika, jakoby Skarżące te procedury wszczęły. Przeciwnie od wielu lat kwestionują one decyzje ustalające wysokość podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. [...].
W skardze na powyższą decyzję Skarżące podniosły, że dane z ewidencji gruntów nie są źródłem wiarygodnym. Dokumenty te tworzyli urzędnicy. I to oni, a nie Skarżące, są odpowiedzialni za podważenie zawartych w ewidencji zapisów.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie sądowej kontroli legalności poddana została decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie ustalenia Skarżącym wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012 r.
Z treści skargi, jak również ze stanowiska wyrażonego przez Skarżące w piśmie z dnia 8 maja 2013 r. wynika, że kwestionują one powierzchnię nieruchomości przyjętą jako podstawę wymiaru podatku. Podniosły, że trwa spór co do granic nieruchomości, a na skutek powstałych rozbieżności w granicach działek, nastąpiła zmiana powierzchni nieruchomości.
Analizę prawnych aspektów rozpoznawanej sprawy należy rozpocząć od przepisu art. 3 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 - dalej: "u.p.o.l."). Zgodnie z powołanym przepisem obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości obciąża m.in. osoby fizyczne będące właścicielami lub samoistnymi posiadaczami nieruchomości gruntowych i budowlanych albo będące użytkownikami wieczystymi gruntów. Skarżące są współwłaścicielkami nieruchomości, a zatem obciąża je obowiązek uiszczania podatku.
Treść decyzji organu pierwszej instancji wskazuje, że powierzchnia nieruchomości, stanowiąca podstawę do ustalenia wysokości podatku określona została stosownie do danych z ewidencji gruntów i budynków. W aktach sprawy znajduje się między innymi wypis z rejestru gruntów z dnia 24 maja 2012 r. wydany przez Prezydenta W. oraz wcześniejsze wypisy tj. z 8 marca 2011 r., z 1 kwietnia 2008 r., z 28 kwietnia 2005 r. a także świadczenia podatkowe Skarżących z 29 lipca 1998 r.(k-22 akt admin.) oraz z 9 września 1998 r. k-23 akt admin.), z których wynika, że powierzchnia nieruchomości Skarżących wynosi 1.069 m².
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm., dalej: "P.g.k.") podstawę wymiaru podatków stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Na konieczność ustalania charakteru gruntu na potrzeby opodatkowania na podstawie danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków, wskazuje bezpośrednio przepis art. 1a ust. 3 u.p.o.l.
W związku z treścią powyższego przepisu jak również w związku z treścią art. 4 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów administracyjnych wskazująca na związanie organów podatkowych danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków jak również na brak możliwości dokonywania przez organ odmiennych ustaleń co do powierzchni i przeznaczenia gruntów niż dane zawarte w ewidencji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 10 lutego 2009 roku, sygn. akt. I SA/Gl 7/09, wyrok NSA z dnia 16 października 2007 r. sygn. akt. II FSK 1136/06, wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2006 r. sygn. akt II FSK 1522/05, czy też wyrok NSA z 18 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 1040/10).
W konsekwencji stwierdzić należy, że zarzuty Skarżących dotyczące przyjęcia nieprawidłowej powierzchni nieruchomości dla celów wymiaru podatku od nieruchomości są nieuzasadnione. Podatnik kwestionujący prawidłowość danych z ewidencji gruntów i budynków, powinien wszcząć procedurę ich zmiany w organie prowadzącym ewidencję, którym obecnie jest starosta (art. 22 ust. 2 P.g.k.). Następnie w przypadku uwzględnienia jego zastrzeżeń, na podstawie zmienionych danych z ewidencji, może wnosić o wzruszenie ostatecznych decyzji ustalających wysokość zobowiązań podatkowych (por. wyrok NSA z 12 stycznia 1994 r., sygn. akt III SA 911/94, OSS 1994/4-5/164). Wobec powyższego kwestionowanie w postępowaniu podatkowym powierzchni nieruchomości, gdy powierzchnia ta wynika z ewidencji gruntów nie może mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
W świetle art. 21 ust. 1 P.g.k. nieuzasadnione jest oczekiwanie Skarżących, iż organ podatkowy samodzielnie ustali powierzchnię nieruchomości, np. w oparciu o dokumentację z akt sądowych dotyczących ustalenia granic nieruchomości. Możliwość taką wyklucza wskazany wyżej ustawowy nakaz uwzględnienia przez ten organ danych wynikających z ewidencji gruntów i budynków.
Analogiczne stanowisko wyrażone zostało w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia z dnia 25 stycznia 2010 r. III SA/Wa 1810/09 oraz z 27 września 2012 r. III SA/Wa 3257/11 oddalających skargi Skarżących na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku od nieruchomości na rok 2009 r. i 2010.
Odnosząc się do tej części decyzji, która dotyczy ustalenia podatku z tytułu budynku i budowli znajdujących się na przedmiotowej nieruchomości wskazać należy, że podatek ustalony został zgodnie z treścią oświadczeń złożonych przez Skarżące 22 lipca 1998 roku i 9 września 1998 roku.
Oświadczenia te nie były przez Skarżące zmieniane. Prawidłowo zatem organ I instancji uwzględnił podane w nich dane jako podstawę wymiaru podatku. Zgodnie zaś z art. 6 ust. 6 u.p.o.l. osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia mającego wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.