Uzasadnienie
Stosownie do treści art. 156 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej - "P.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki.
Z kolei, jak stanowi art. 156 § 2 P.p.s.a. sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym. O sprostowaniu umieszcza się wzmiankę na oryginale wyroku, a na żądanie stron także na udzielonych im odpisach. Dalsze odpisy powinny być zredagowane w brzmieniu uwzględniającym postanowienie o sprostowaniu.
Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001 r., s. 1268).
W rozpoznawanej sprawie taka okoliczność zaszła. Analiza samej treści wyroku nie pozostawia wątpliwości, że doszło do oczywistego błędu w jego treści. W sentencji sformułowanej na komputerze wystąpiła niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą składu orzekającego w niniejszej sprawie, a wyrażeniem jej na piśmie.
Sąd zauważa bowiem, że w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 8 maja 2013 r. w wyniku omyłki pisarskiej pominięto nazwisko drugiej Skarżącej – Z. W..
Z kolei z akt rozpoznawanej sprawy oraz z protokołu rozprawy bezsprzecznie wynika, że Sąd rozpoznał sprawę ze skargi B. W. i Z. W.. Pominięcie, które nastąpiło w sentencji wyroku stanowi oczywistą omyłkę pisarską, którą Sąd niniejszym postanowieniem postanowił wyeliminować.
W związku z powyższym, na podstawie art. 156 §1 i §2 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.