Uzasadnienie
WSA w Warszawie, postanowieniem z 14/1/2015 r III SA/Wa 3588/14, na podstawie art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako: "p.p.s.a.", przyznał M.F. prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia doradcy podatkowego, którego – następnie – wyznaczyła Krajowa Rada Doradców Podatkowych.
Strona, za pośrednictwem pełnomocnika z urzędu, pismem z 12/8/2015 r, wniosła skargę kasacyjną od wyroku z 8/6/2015 r, wydanego w sprawie.
Następnie, wnioskiem z 13/8/2015 r, złożonym na urzędowym formularzu, wniosła o zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu.
Z orzecznictwa sądowoadministracyjnego wynika, że "strona, której przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu w sprawie ze skargi, nie może żądać ustanowienia pełnomocnika w ramach prawa pomocy na dalszych etapach postepowania, ponieważ ma już przyznane prawo pomocy w tym zakresie i może korzystać z pomocy ustanowionego jej pełnomocnika z urzędu (np. postanowieniu z dnia 8 sierpnia 2007 r. I OZ 586/07, z dnia 25 września 2008 r. I OZ 708/08, z dnia 8 października 2008 r. I OZ 773/08, z dnia 26 października 2009 r. II OZ 925/09, z dnia 27 października 2009 r. II OZ 927/09, II OZ 928/09, II OZ 926/09, z dnia 27 stycznia 2007 r. II OZ 12/10, z dnia 26 stycznia 2010 r. II OZ 10/10, II OZ 13/10, II OZ 15/10 i in).
Co więcej, osoba której przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w całości, tak jak osoba zwolniona od obowiązku uiszczania kosztów sądowych w przepisie prawa jest całkowicie zwolniona z obowiązku wnoszenia kosztów sądowych w sprawie, w której zwolnienie takie uzyskała - nawet w postępowaniu wznowieniowym w tej sprawie. Z powyższego wynika, ze Pani M.F. nie musi już w tej sprawie ponosić żadnych kosztów, a doradca podatkowy wskazany przez Krajową Radę Doradców Podatkowych musi jej świadczyć pomoc prawną. W razie zaniedbywania przez pełnomocnika obowiązków, Krajowa Rada jest zobowiązana dyscyplinować go (rozdz 8 i rozdz 9 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym, tj, Dz.U. z 2011 Nr 41, poz 213)
Dlatego, stosując wnioskowanie argumentum a fortiori, a dokładniej - a maiore ad minus ("z większego na mniejsze" – jeśli wolno więcej, wolno tym bardziej mniej), należało uznać kolejne postępowanie o prawo pomocy, w sytuacji dysponowania tym prawem – za zbędne i zastosować art. 249a u.p.p.a.a. Zgodnie z tym przepisem, skoro rozpoznanie wniosku stało się – jak w niniejszej sprawie - zbędne, to postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.
Mając na uwadze powyższe referendarz sądowy, na podstawie art. 249a i art. 258 § 2 pkt 7. u.p.p.s.a., uznał, jak w sentencji.