Uzasadnienie
Decyzją z... sierpnia 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W., po rozpatrzeniu odwołania spółki z.o.o. A. (zwanej dalej Skarżącą) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w przedmiocie umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Powyższa decyzja została doręczona pełnomocnikowi Skarżącej 1 września 2006 r.
Pismem z 2 października 2006 r., nadanym tego samego dnia, pełnomocnik Skarżącej wniósł za pośrednictwem Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z... października 2006 r. organ pierwszej instancji przekazał powyższą skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w W., który udzielił na nią odpowiedzi i wraz z aktami sprawy przekazał ją tutejszemu Sądowi.
Po sprawdzeniu w rejestrze dochodów budżetowych Sądu stwierdzono, że do 4 grudnia 2006 r. nie uiszczono należnego wpisu od wniesionej skargi w kwocie 500 złotych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu z dwóch powodów.
Pierwszym z nich jest wniesienie skargi z przekroczeniem terminu ustawowego.
Za taką oceną przemawiają następujące argumenty.
Stosownie do art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a."), skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Zgodnie natomiast z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi.
W rozpatrywanej sprawie pełnomocnik Skarżącej pomimo prawidłowego pouczenia zawartego w zaskarżonej decyzji wysłał skargę skierowaną do sądu administracyjnego do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., tj. do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W., podczas gdy zaskarżoną decyzję wydał Dyrektor Izby Skarbowej w W. Zauważyć należy, że przepisy p.p.s.a. nie normują konsekwencji sytuacji w której skargę wniesiono do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a. Ponadto, nie znajduje w tym przypadku zastosowania art. 170 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.; dalej powoływanej jako "Op") zgodnie, z którym podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu uważa się za wniesione z zachowaniem terminu. Wniesienie skargi następuje bowiem już po zakończeniu postępowania podatkowego, w oparciu o przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, a skarga nie jest podaniem, o którym mowa w treści cyt. przepisu (zob. postanowienie WSA w Warszawie z 5 października 2006 r., sygn. akt III SA/Wa 2755/06, niepublik.).
Należy również zauważyć, że na tle podobnej sytuacji na gruncie procedury cywilnej, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd I instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, że w myśl art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok, wykształcił się w orzecznictwie pogląd (por. uchwała połączonych izb Sadu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. III CZP 33/87 oraz por. K. Piasecki (red.) Kodeks postępowania cywilnego Komentarz, CH BECK Warszawa 2002, Tom I s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Warszawa 2004, Tom I s. 684), że apelacje taka podlega przekazaniu sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Podobne uwagi formułowano również odnośnie wniesienia skargi kasacyjnej bezpośrednio do Sądu Najwyższego, z pominięciem sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie.
Zasadne jest zatem, zdaniem Sądu, stanowisko, że zarówno skarga wniesiona do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 p.p.s.a., jak i bezpośrednio do sądu administracyjnego, podlega przekazaniu do organu właściwego, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, a dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data przekazania skargi przez organ niewłaściwy lub sąd do organu właściwego w rozumieniu powoływanego przepisu.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, Sąd wskazuje, że skarga Skarżącej została przekazana przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. do Dyrektora Izby Skarbowej w W. 23 października 2006 r., a więc już po upływie wskazanego w art. 53 § 1 p.p.s.a. trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Termin ten upłynął bowiem 2 października 2006 r.
Drugą z przyczyn uzasadniających odrzucenie skargi w niniejszej sprawie jest nieuiszczenie wpisu stałego w kwocie 500 zł.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej.
Przedmiotem skargi, wniesionej w rozpatrywanej sprawie przez radcę prawnego, jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. o umorzeniu postępowania restrukturyzacyjnego, a zatem skarga ta – zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2194) – objęta jest wpisem stałym w wysokości 500 zł.
Tymczasem, jak wynika z rejestru dochodów budżetowych Sądu, przy wniesieniu skargi Skarżąca nie dokonała wpłaty należnego wpisu stałego. Tym samym uznać należało, że w sprawie zachodzi określona w art. 221 p.p.s.a. przesłanka odrzucenia skargi.
Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 54 § 1, art. 221 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.