Uzasadnienie
K.K. (zwany dalej: "Skarżącym) wystąpił w niniejszej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Na podstawie zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 9 stycznia 2018 r. Skarżący został wezwany do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF oraz do nadesłania dokumentów i informacji dotyczących jego sytuacji materialnej.
Zarządzeniem z dnia 8 marca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił powyższy wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nie wykonanie przez Skarżącego wezwania do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF.
Pismem z dnia 30 marca 2018 r. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia starszego referendarza sądowego, zarzucając naruszenie przepisów art. 257 oraz art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnej odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu sprzeciwu Skarżący zarzucił, że zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zostało wydane z naruszeniem art. 257 p.p.s.a., gdyż Skarżący nie został prawidłowo wezwany do uzupełnienia formularza PPF.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.).
Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015r., poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie, przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się stronę do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15).
W niniejszej sprawie Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie składając tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. W tej sytuacji starszy referendarz sądowy zasadnie wezwał Skarżącego na podstawie zarządzenia z dnia 9 stycznia 2018 r. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, jednakże Skarżący pomimo upływu zakreślonego mu terminu nie złożył wypełnionego formularza PPF. Zgodnie natomiast z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Za niezrozumiały uznać również należy zarzut Skarżącego dotyczący braku prawidłowego wezwania go do uzupełnienia formularza PPF, w sytuacji gdy Skarżący w ogóle odpowiedział na wezwanie referendarza sądowego i nie złożył takiego formularza.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.