Uzasadnienie
Skarżąca – D. C., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę z dnia 17 listopada 2014 r. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r.
W skardze Skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
Uzasadniając wniosek Strona podniosła, iż decyzja wymiarowa skutkuje dla niej powstaniem znacznej należności. Do chwili wyjaśnienia zgłoszonych przez Skarżącą wątpliwości, zasadnym jest wstrzymanie wykonania zapadłych decyzji, gdyż ich realizacja skutkować będzie powstaniem znacznej szkody oraz spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca twierdziła, iż niewątpliwie sprostanie obowiązkom stwierdzonym wskazanymi decyzjami, wymagać będzie od niej spłaty należności przekraczającej jej obecne możliwości majątkowe. Konieczność zapłaty może również wykluczyć ją z bieżącej działalności zarobkowej, spowoduje pogorszenie zdolności kredytowej oraz wiarygodności w zakresie współpracy z kontrahentami i w efekcie zagrozi jej własnemu utrzymaniu. Tak znaczne uszczuplenie majątku Skarżącej, bez stosownych podstaw oraz trudne do odwrócenia skutki w zakresie wiarygodności płatniczej pozbawią Skarżącą płynności finansowej i uniemożliwią pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, jak również zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny Skarżącej.
W opinii Strony, doprowadzi to w konsekwencji do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności i likwidacji prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa, co będzie stanowiło trudny do odwrócenia skutek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Na wstępie wskazać należy, że instytucja wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, a także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. zdanie 3 art. 61 § 3 p.p.s.a.), jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Mając na uwadze przyjmowane w doktrynie i orzecznictwie rozumienie zwrotu normatywnego "w granicach tej samej sprawy", uznać należy, iż treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. będą również objęte akty wydane w pierwszej instancji (por. Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat Andrzej, M. Niezgódka - Medek, Warszawa 2011, s. 230-231 oraz uchwałę NSA w składzie siedmiu sędziów z 27 czerwca 2000 r., FPS 12/99, ONSA 2001, nr 1, poz. 7).
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, że w art. 61 § 3 p.p.s.a chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. post. NSA z 20 grudnia 2004 r. sygn. akt GZ 138/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., II SA/Bk 352/06).
Zatem przesłankami warunkującymi wstrzymanie wykonania aktu nie są jakiekolwiek skutki i jakakolwiek szkoda, ale szkoda i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (tak NSA w postanowieniach z dnia: 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04; 8 grudnia 2004 r., OZ 694/04 i z 9 marca 2005 r., II OZ 52/05).
Sąd w kwestii wstrzymania zaskarżonej decyzji działa wyłącznie na wniosek strony, zatem to ona jest zobowiązana do uprawdopodobnienia okoliczności uzasadniających prawdopodobieństwo wywołania skutków wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wnioskujący winien wskazać na konkretne zdarzenia, czy też okoliczności świadczące o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione oraz poprzeć je stosownymi dokumentami. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie, gdyż sąd powinien mieć o nich wiedzę i możliwość ich zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę skarżącą.
Podzielając w całości przedstawioną powyżej i ugruntowaną w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnię art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz odnosząc ją do przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że Skarżąca nie wykazała istnienia określonych w powołanym przepisie przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W ocenie Skarżącej, sprostanie obowiązkom stwierdzonym wskazanymi decyzjami, wymagać będzie od niej spłaty należności przekraczającej jej obecne możliwości majątkowe. Konieczność zapłaty może również wykluczyć ją z bieżącej działalności zarobkowej, spowoduje pogorszenie zdolności kredytowej oraz wiarygodności w zakresie współpracy z kontrahentami i w efekcie zagrozi jej własnemu utrzymaniu. Tak znaczne uszczuplenie majątku Skarżącej, bez stosownych podstaw oraz trudne do odwrócenia skutki w zakresie wiarygodności płatniczej pozbawią Skarżącą płynności finansowej i uniemożliwią pokrywanie bieżących, niezbędnych wydatków związanych z prowadzoną działalnością, jak również zaspokojenie podstawowych potrzeb rodziny Skarżącej. W opinii Strony doprowadzi to w konsekwencji do konieczności zaprzestania prowadzenia działalności i likwidacji prowadzonego przez nią przedsiębiorstwa.
Przedstawiona wyżej argumentacja, zdaniem Sądu, nie prowadzi jednak do wniosku, iż brak wstrzymania wykonania przedmiotowych decyzji podatkowych wiązać się będzie z nieodwracalnymi dla Skarżącej skutkami. Uzasadnienie Skarżącej w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jest w ocenie Sądu zbyt ogólnikowe. Skarżąca nie przedstawiła w sposób szczegółowy swojej sytuacji majątkowej i życiowej, a jedynie ogólnie wskazała na możliwe konsekwencje wykonania decyzji podatkowych. Nie załączyła też do wniosku jakichkolwiek dokumentów, które odzwierciedlałby jej faktyczne możliwości płatnicze. Nie przedstawiła Sądowi okoliczności, które pozwalałyby na dokonanie oceny wystąpienia wskazanych we wniosku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a.
Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, która ponoszona przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11).
W związku z powyższym skoro Strona w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do udzielenia jej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z oczekiwaniami.
Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.