Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z [...] grudnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej "Op") w związku z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz.U. z 2002r. Nr 9, poz. 84 ze zm.; dalej "u.p.o.l."), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu zażalenia M. Spółka z o.o. (zwanej dalej: "Skarżącą" lub "Spółką") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta W. z [...] lipca 2007 r. w sprawie sposobu zarachowania wpłaty z 11 grudnia 2006 r. w kwocie 185.906,85 zł z tytułu zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2001-2006 r.
SKO w W. wydało powyższe rozstrzygnięcie na podstawie następującego stanu faktycznego.
W dniu 11 grudnia 2006 r. Skarżąca dokonała wpłaty kwoty w wysokości 185.906,85 zł.
Postanowieniem z [...] lipca 2007 r. Prezydent W. dokonał rozksięgowania dokonanej wpłaty przyjmując, iż wpłata pokrywa zaległości z tytułu podatku od nieruchomości wraz z odsetkami za rok 2001, 2002, 2003 i część roku 2004. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji powołał przepis art. 55 §2 Op, zgodnie z którym, jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim w dniu wpłaty pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.
Pismem z 16 sierpnia 2007 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie. W uzasadnieniu podniosła, iż nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości za grunty, które przejęła od W. na czas budowy określonego odcinka metra. Zdaniem Skarżącej, to miasto nadal jest właścicielem zajętego pod budowę gruntu, a Spółka jest wyłącznie inwestorem zastępczym.
Utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie, SKO w W. stanęło na stanowisku, że zarzuty Skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Wskazano, iż zgodnie z przepisem art. 3 u.p.o.l. podatek od nieruchomości ciąży na wszystkich podatnikach, którzy są właścicielami nieruchomości gruntowych lub budowlanych, lub są ich samoistnymi posiadaczami lub są użytkownikami wieczystymi gruntów.
W związku z tym, że Skarżąca jest posiadaczem przedmiotowych gruntów na podstawie umów zawartych z m. W., przepis ten znajduje zastosowanie.
Powyższe rozstrzygnięcie Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:
- - art. 75 i nast., art. 121, art. 122, art. 123, art. 124 Op,
- - art. 3 u.p.o.l.,
- - art. 65, art. 336, art. 338, art. 353¹ Kodeksu cywilnego.
W uzasadnieniu skargi Spółka wskazała, iż jej zdaniem, podatek został zapłacony nienależnie. Podniosła, iż złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty, przy czym organ nie ustosunkował się do tej kwestii.
Zdaniem Skarżącej, nie jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości. Wyjaśniła, iż wszystkie działania określone w umowie o zastępstwo inwestycyjne wykonuje w imieniu, na rachunek i na rzecz inwestora. W ocenie Skarżącej, organ podatkowy nie wskazał przepisów na uzasadnienie posiadania przez Spółkę przedmiotowych gruntów.
Skarżąca stwierdziła również, że jej uprawnienia do władania nieruchomościami przeznaczonymi pod budowę metra powinny być ustalane i oceniane wyłącznie w drodze analizy zawartych umów o zastępstwo inwestycyjne. Z ich analizy wynika natomiast, że Skarżąca jest dzierżycielem przedmiotowych nieruchomości za swojego mocodawcę tj. m. W.. To z kolei, zdaniem Spółki, przesądza o braku podstaw do obciążania jej obowiązkiem uiszczenia podatku od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargę SKO w W. powtórzyło argumentację przedstawioną w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi.
Organ II instancji wskazał ponadto, iż przedmiotem niniejszej sprawy nie jest ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości, ale sposób zarachowania dokonanej wpłaty na poczet tego podatku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przed przystąpieniem do rozważenia niniejszej sprawy wyjaśnienia wymaga, że stosownie do postanowień art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że rola sądu administracyjnego sprowadza się do sprawowania kontroli działalności organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw poprzez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Kontrola ta obejmuje wszystkie kwestie związane z procesem stosowania prawa w postępowaniu administracyjnym, a więc to, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania zastosowanej normy prawnej, czy normę tę właściwie zinterpretował i nie naruszył zasad uznawania określonych faktów za udowodnione.
Jednocześnie Sąd zauważa, iż w art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej "P.p.s.a"), ustawodawca podkreślił, że wojewódzkie sądy administracyjne, nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, mają natomiast obowiązek rozstrzygać w granicach danej sprawy. Z przepisu tego wynika, że zakres sądowej kontroli wyznacza przedmiot danej sprawy administracyjnej, wyprowadzany z podstawy prawnej rozstrzygnięcia i poza ten zakres sąd administracyjny pierwszej instancji nie ma prawa wyjść. Natomiast w ramach przedmiotu danej sprawy sąd ma obowiązek dokonać wszechstronnej kontroli legalności zaskarżonego aktu lub czynności, bez względu na treść skargi, powołaną w niej postawę prawną i zawarte w niej zarzuty i wnioski.
W związku z powyższym podkreślić należy, iż przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. wydane w przedmiocie zarachowania dokonanej przez Skarżącą wpłaty na poczet zaległości podatkowej oraz odsetek od zaległości w podatku od nieruchomości. Dlatego też, przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w tej sprawie nie mogą być podnoszone przez Skarżąca kwestie dotyczące tego, czy jest ona podatnikiem podatku od nieruchomości oraz tego czy dokonana wpłata stanowi nadpłatę podatku.
Zgodnie z powołanym art. 134 §1 P.p.s.a., Sądowi nie wolno wkraczać w materię, która była albo będzie przedmiotem odrębnego postępowania przed organami administracji. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza bowiem, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Dlatego też, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stoi na stanowisku, iż kwestie ewentualnej nadpłaty w podatku od nieruchomości pozostają w ogóle poza zakresem rozważań w niniejszej sprawie. Realizacja oczekiwań Skarżącej w tym zakresie doprowadziłaby do naruszenia przepisu art. 134 §1 P.p.s.a.
Przechodząc natomiast do oceny legalności zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta W. uznać należy, iż odpowiadają one prawu.
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika bowiem, iż w dniu 11 grudnia 2006 r. Skarżąca dokonała wpłaty podatku od nieruchomości w wysokości 185.906,85 zł za lata 2001-2006. Kwota ta nie pokrywała w całości zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości wraz z odsetkami. W związku z powyższym, zgodnie z treścią art. 55 §2 Op, organ I instancji obowiązany był zaliczyć dokonaną wpłatę proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości i odsetek za zwłokę.
W tym zakresie Skarżąca nie podniosła żadnych zarzutów.
Na marginesie jedynie zauważyć należy, iż organ II instancji uzasadniając zaskarżone postanowienie zbyt lakonicznie odniósł się do przedmiotu niniejszej sprawy tj. zarachowaniu dokonanej przez Spółkę wpłaty na poczet zaległości w podatku od nieruchomości, koncentrując się na polemice z zarzutami Skarżącej dotyczącymi jej statusu podatnika. Kwestie te natomiast, co zostało wyżej wykazane, wykraczają poza zakres rozpoznawanej sprawy.
W ocenie Sądu, powyższe uchybienia nie miały jednak wpływu na wynik sprawy i nie mogły stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.