Uzasadnienie
P. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Strona"), pismem z dnia 8 stycznia 2018 r., wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2017 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług za listopad i grudzień 2015 r.
W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 9 kwietnia 2018 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Z uwagi na to, że wniosek o przyznanie prawa pomocy był niepodpisany, starszy referendarz sądowy, pismem z dnia 10 maja 2018 r., wezwał Skarżącą do podpisania ww. wniosku, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia ww. wniosku bez rozpoznania, a także do wypełnienia rubryk 5-14 formularza PPPr.
Zarządzeniem z 6 czerwca 2018 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił wniosek Strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie.
Od orzeczenia starszego referendarza sądowego Skarżąca, pismem z dnia 27 czerwca 2018 r., wniosła sprzeciw, w którym zarzuciła naruszenie art. 257 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 6 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie Skarżącej prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych.
W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został rozpoznany przedwcześnie i bezzasadnie pozostawiony bez rozpoznania, gdyż postępowanie w przedmiocie prawa pomocy powinno zostać zawieszone do czasu rozpatrzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia Skarżącej na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.
Treść art. 260 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." -wskazuje, że rozpoznając sprzeciw od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka, jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (§ 2). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (§ 3).
Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74, CBOSA). Niezłożenie wniosku na urzędowym formularzu bądź złożenie go w sposób nieprawidłowy skutkuje tym, że na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że do Skarżącej trafnie i w sposób prawidłowy skierowane zostało wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Skarżąca jednak wezwania tego nie wykonała.
Należy wskazać, że pozostawienie wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania na podstawie art. 257 p.p.s.a., nie stanowi jego merytorycznego rozstrzygnięcia, a zatem ponowne wniesienie takiego wniosku nie musi być nawet uzasadnione wystąpieniem jakichkolwiek nowych okoliczności przemawiających za jego przyznaniem (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2009 r. II GZ 21/09, dostępne CBOSA). Strona będzie więc miała prawo złożyć wniosek o prawo pomocy ponownie, również po zakończeniu postępowania w przedmiocie zażalenia na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego.
W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 257 p.p.s.a. w związku z art. 260 § 1–3 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.