Uzasadnienie
Postanowieniem z 31 maja 2011 r. zwolniono Skarżącego W. W. od kosztów sądowych oraz ustanowiono na jego rzecz adwokata, którym wyznaczona została I.O.. Ta z kolei upoważniła do zastępowania jej przed sądami aplikanta adwokackiego K. W., która na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. zgłosiła wniosek o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego i oświadczyła, że koszty te nie zostały pokryte przez Skarżącego ani w całości, ani w części. Wyrokiem z 3 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Skarżącego.
Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") wyznaczony adwokat (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów (...) w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1348 ze zm.; dalej: "rozporządzenie").
Na wstępie należy poczynić uwagę natury ogólnej. Mimo, iż w niniejszej sprawie wniosek o zasądzenie kosztów zgłosił aplikant adwokacki, nie zaś wyznaczony adwokat, to referendarz sądowy uznał, że jego zgłoszenie było skuteczne. W przypadku bowiem udzielenia aplikantowi adwokackiemu upoważnienia do zastępowania adwokata na podstawie art. 77 Prawa o adwokaturze, aplikant zastępuje adwokata i jakkolwiek jego czynności wywołują skutek wobec strony, to jednak nie dlatego, że jest jej pełnomocnikiem, lecz dlatego, że działa w imieniu pełnomocnika (por. uchwała SN z 28 czerwca 2006 r., III CZP 27/06).
W niniejszej sprawie stawka minimalna wynagrodzenia adwokata wynosi 240 zł, o czym stanowi § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia. Przedmiotem zaskarżenia w tej sprawie jest bowiem postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, nie zaś należność pieniężna. Jednocześnie stawka ta podlega podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (§ 2 ust. 3 rozporządzenia).
W tym stanie rzeczy, uwzględniając powołane wyżej przepisy oraz art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.