Uzasadnienie
I. sp. z o.o. z siedzibą w W. w niniejszej sprawie - wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2010 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług.
Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1167/10 zawiesił postępowanie z uwagi na skierowanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt I FSK 104/10 na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej pytania prawnego do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącej wykładni przepisów prawa unijnego, które mają zastosowanie w sprawie będącej przedmiotem skargi.
Pismem z dnia 31 stycznia 2012 r. pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o cofnięciu skargi na wskazaną wyżej interpretację indywidualną Ministra Finansów z uwagi na wydanie w związku z w/w pytaniem prawnym stosownego wyroku przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który rzutowałby na niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie.
Postanowieniem z dnia 7 lutego 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje.
Postępowanie sądowe należało umorzyć.
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako "P.p.s.a.") skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Z ww. przepisu wynika, że Sąd rozpoznający wniosek Skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi dokonuje w określonych granicach merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd ten musi mieć na względzie by cofnięcie skargi nie zmierzało do obejścia prawa, jak również by wskutek cofnięcia skargi nie pozostały w obrocie prawnym akty lub czynności dotknięte wadą nieważności.
Sąd rozpoznając wniosek pełnomocnika Skarżącej o cofnięciu skargi nie stwierdził, aby w sprawie wystąpiły przesłanki wyłączające skuteczność cofnięcia skargi, o których mowa w art. 60 P.p.s.a.
Dlatego też, stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., w związku z art. 60 P.p.s.a. zasadne było umorzenie postępowania sądowego. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Mając powyższe na względzie Sąd postanowił, jak w sentencji.